สักอย่างเลย กำลังจะไปแล้วมองเฉินเสียนที่หลับตานอนอยู่ เอ่ยอย่างเยือกเย็น “ต่อไปหากไม่มีอันใดก็อย่าวิ่งออกไปเรื่อยครั้งต่อไปไม่ได้โชคดีเช่นนี้หรอก”เฉินเสียนหัวเราะเยาะเอ่ย“หากเป็นเช่นนั้นจริง หากหวังให้แม่ทัพฉินปฏิบัติหน้าที่ ไม่แน่ว่าข้าอาจจะถูกตัดเป็นชิ้นเล็กๆตั้งนานแล้ว”หลังจากที่ฉินหรูเหลียงออกไป แม่บ้านจ้าวเข้ามา เอ่ย“ช่วงที่องค์หญิงไม่อยู่ท่านแม่ทัพออกตามหาองค์หญิงทุกวันนะเพคะ เหตุใดองค์หญิงต้อง…….”“แม่บ้านจ้าว แม่ทัพฉินแค่กลัวว่าจะรับผิดชอบไม่ไหว”ไม่นาน ด้านในพระราชวังทราบข่าว ก็ได้ส่งหมอหลวงมาตรวจวินิจฉัยให้กับเฉินเสียน เห็นเฉินเสียนไม่ได้ถูกทำร้ายเจ็บไข้ได้ป่วย ก็กลับเข้าไปรายงานผลในพระราชวังนึกไม่ถึงว่าหลังจากกินอาหารมื้อเย็นเสร็จเฉินเสียนออกมาเดินเล่น ได้พบเจอกับหลิ่วเหมยอู่ในสวนดอกไม้แสงแดดจ้าที่สวนดอกไม้ สาดส่องที่บนตัวของหลิ่วเหมยอู่ ร่างสะโอดสะองอ่อนหวานอรชรอ้อนแอ้น ท่าทางเทียบกับดอกบัวหลวงแล้วยังอ่อนช้อยกว่าเฉินเสียนหรี่ตามองนาง ราวกับจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม “เหมยอู่คล้ายกับว่าสีหน้าไม่สู้ดีนะ”538
หลิ่วเหมยอู่หน้าซีดเผือด เอ่ย“ขอบพระทัยองค์หญิงที่เป็นห่วงหม่อมฉันเพคะเหมยอู่เพียงแค่เดินแล้วเหนื่อยเพคะ นี่กำลังจะกลับ ไม่รบกวนองค์หญิงแล้วเพคะ ”หลิ่วเหมยอู่เดินไปตามถนนเส้นเล็กริมทะเลสาบ คิดไม่ถึงว่าเฉินเสียนก็อยากจะเดินไปทางเดียวกันกับนางเช่นกันเฉินเสียนเอ่ยอย่างอ้อยอิ่ง“เห็นว่า
