ข้ากลับมาอย่างปลอดภัยไม่เสียหายอันใดคงจะทำให้เจ้ารู้สึกผิดหวัง”“องค์หญิงพูดสิ่งใดกันเพคะ เหมยอู่ฟังไม่เข้าใจเพคะ”เฉินเสียนก้าวเท้าไปเดินข้างนาง เงยหน้าขึ้นมองทะเลสาบตรงหน้า แววตาสดใสสงบนิ่ง เอ่ย“ฟังไม่เข้าใจก็มิเป็นไร ครั้งนี้ข้าได้ประสบการณ์ที่เสี่ยงภัยอันตราย ถ้าหากว่าข้ารู้ว่าใครมันต้องการชีวิตของข้า ยังต้องการให้ข้าแหกท้องด้วย เมื่อข้าไม่เป็นไรก็จะทำให้นางได้ลิ้มลองรสชาตินี้”หลิ่วเหมยอู่ก้มหัวลง นิ้วมือหยิกที่ฝ่ามือ ความรู้สึกเกลียดและกลัวถ่าโถมเข้ามาเวลานี้เฉินเสียนเอ่ยเสียงดังอย่างกะทันหัน“ไอหยา เหมยอู่ มุมกระโปรงของเจ้าคือสิ่งใดนั่น? คล้ายว่าจะเป็นงูนะ”ทันใดนั้นหลิ่วเหมยอู่ร้องเสียงแหลมขึ้นมา และกระทืบเท้าอย่างตกใจสุดขีดตบปัดที่บริเวณมุมกระโปรงสุดท้ายเซียงหลิงขวางไว้ไม่ได้ เท้าของนางเคล็ด ตามด้วยเสียงหวีดร้องและตกลงไปในทะเลสาบ539
หลิ่วเหมยอู่สำลักนํ้าในทะเลสาบอย่างรุนแรง เซียงหลิงรีบร้องให้คนมาช่วยชีวิตด้วยเสียงดัง บ่าวคนอื่นๆก็พากันมาดูเฉินเสียนยืนอยู่ตรงขอบอย่างสงบนิ่งยิ้มขบขันให้นางอยู่ สะบัดกระโปรงแล้วเอ่ย“คงจะทำให้เจ้าตื่นตระหนกแล้ว เพียงแค่ข้าตาลายเองนะ มองผิดไป”พูดจบก็พาอวี้เยี่ยนออกไปจากตรงนั้นหลิ่วเหมยอู่สีหน้าซีดเผือดเปียกโชกทั้งตัว เก็บกักความเกลียดชังไว้ไม่อยู่ตบที่นํ้าแล้วร้องเสียงดัง“เฉินเสียน！”เดิมทีนางคิดว่าครั้งนี้เฉินเสียนจะตายอย่างไม่ต้องสงสัย จะรู้ได้อย่า
