ลียนชิงโจวออกไป ซูเจ๋อหยิบขลุ่ยไม้ไผ่ขึ้นมาอีกครั้ง และยังคงนั่งในสวนไม้ไผ่เหมือนเดิม เป่าขลุ่ยในท่วงทำนองที่ลึกซึ้งหลังจากที่เฉินเสียนหายตัวไปสองสามวัน ได้กลับเข้ามาอยู่ในทัศนะวิสัยการมองเห็นของทุกคนอีกครั้งไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอได้ไปอยู่ในใจของผู้คนแล้ว เธอหายไปไม่กี่วันนี้คนในจวนแม่ทัพต่างใจห่อเหี่ยวตกตํ่าพอเธอกลับมา พวกบ่าวที่เศร้าโศกต่างพากันดีใจอวี้เยี่ยนเป็นคนแรกที่พุ่งถลันออกมาจากประตู โอบกอดเฉินเสียนร้องไห้นํ้าตาไหลไม่หยุดเฉินเสียนไม่นึกมาก่อนเลยว่าจะมีความรู้สึกอบอุ่นที่ได้กลับมาจวน แน่นอนถ้าหากว่ายังไม่ได้พิจารณาเอ่ยถึงฉินหรูเหลียงนะฉินหรูเหลียงได้ยินว่าเฉินเสียนกลับมาแล้ว เขารีบขี่ม้ากลับมาที่จวนทันที533
เสียงวิ่งของกีบม้าที่ซอยถี่ ฟังดูรีบร้อนอีกทั้งวุ่นวายยุ่งเหยิงมากเฉินเสียนยังไม่ได้เข้าประตูใหญ่ ก็ได้ยินเสียงกีบม้าดังอยู่ด้านหลัง หันหลังกลับไปมอง เห็นฉินหรูเหลียงที่นั่งอยู่บนม้า หน้าตาหล่อเหลาและเย็นชาแสงพระอาทิตย์ที่ส่องสว่างก็ไม่สามารถประดับประดาความซีดเซียวโรยราบนใบหน้าของเขาได้เฉินเสียนมีรอยยิ้มราบเรียบ แต่พอนึกถึงว่าไม่กี่วันมานี้ฉินหรูเหลียงวิ่งไปทั่วสารทิศ จำใจต้องไปตามหาตัวเองตามคำสั่งของจักรพรรดิแล้ว เธอรู้สึกดีใจสะใจอยู่เงียบๆรีบร้อนมากใช่หรือไม่? กลัวว่าเธอตายไปแล้วตัวเองจะรายงานผลไม่ได้สินะ?รู้เช่นนี้จะรออีกสองวันค่อยกลับมา ให้ชายสารเลวนี้เห
