ม่ทัพอย่างไม่สนสิ่งใดบอกกล่าวให้ฉินหรูเหลียงออกมาตามหาองค์หญิงที่หายไปพ่ะย่ะค่ะ”วันนั้น ที่ใต้ตีนเขาในยามคํ่าคืน คบเพลงเรียงเป็นตับๆนั้นที่แท้เป็นฉินหรูเหลียงที่พาคนออกไปนี่เองเฉินเสียนเอ่ย“เช่นนั้นเจ้าไปได้บอกนางหรือว่าตอนนี้ข้าไม่ได้เป็นอันใด?”“แจ้งให้นางทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ นางเฝ้ารอให้องค์หญิงกลับไปทุกคืนวันพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนรู้สึกอบอุ่นหัวใจ ตอนนี้ก็อยากที่จะกลับไปเร็วๆ เด็กน้อยนั่นไม่รู้ว่าจะร้องไห้งอแงไปถึงไหนแล้ว526
ตามที่ซูเจ๋อกับเหลียนชิงโจวจัดการ ทุกคนจะต้องพูดข้อแก้ต่างในทางเดียวกันเรื่องที่เฉินเสียนพักอยู่ที่นี่สองวันไม่สามารถเล็ดลอดออกไปได้ ยิ่งเรื่องที่คืนนั้นนักดาบพเนจรถลันขึ้นไปบนเขา ใช้สองมือต่อสู้กับพวกโจรช่วยเธอลงมาจากภูเขาแต่เวลานั้นเฉินเสียนสลบไม่ได้สติ ถูกส่งออกไปนอกเมืองหลวงรักษาสองวันวันนี้ก็ถูกส่งกลับมาอย่างปลอดภัยตอนพลบคํ่า รถม้าทั่วไปจอดอยู่ที่ประตูหลัง ซูเจ๋อวางแผนให้คนที่เชื่อใจได้ไปส่งเฉินเสียนกลับจวนแม่ทัพด้วยตนเองเฉินเสียนหมุนตัวก็เดินไปทางรถม้า เธอกับซูเจ๋อได้ใกล้ชิดกันเพียงสองวัน ก็ไม่ได้มีความอาลัยอาวรณ์กันหลังจากอำลา เธอก็ไม่หันมาอีกซูเจ๋อสวมใส่ชุดสีเขียว ผมดกดำอยู่ที่ด้านหลัง เขายืนไม่ทุกข์ร้อนอยู่ที่ประตูหินเขียวด้านในตรอกซอยขับให้เขาเด่นราวกับวสันตฤดู เงียบวังเวงซูเจ๋อมองเธอขึ้นรถม้าตลอด หลังจากนั้นก็ปล่อยม่านลงซูเจ๋อเอ่ยกับเฉินเสียนอยู่หลังม่า
