ยู่ใช่หรือไม่”ทั้งสองคนยืนอยู่ที่ลานบริเวณเรือน ด้านหลังเป็นกอไผ่ เสียงลมพัดปลิดปลิวซูเจ๋อยืนมือไขว้หลัง มองหญิงสาวท้องโตที่อยู่ตรงหน้าเฉินเสียนโน้มตัวเข้าใกล้ ดมกลิ่นกายของเขาแล้วเอ่ยอย่างสัตย์จริงว่า“ท่านเห็นว่าข้าโง่เขลาหรือ กลิ่นหอมของไม้กฤษณานี้มีเพียงกลิ่นเดียว กลิ่นหอมไม่เปลี่ยนแปลง แต่เมื่ออยู่บนตัวของแต่ละคนนั้นแล้ว กลิ่นกายของแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน และกลิ่นของไม้กฤษณาก็จะไม่เหมือนกัน คํ่าคืนวันนั้นกลิ่นหอมของไม้กฤษณาในห้องของข้า ก็คือกลิ่นที่อยู่บนตัวของท่านอย่างไม่ต้องสงสัย”
522
