ากลับดูหม่นหมองลงไปเป็นเท่าตัวเฉินเสียนเหลือบมองกล่องยาและเห็นว่าภายในมีสิ่งต่างๆ อยู่ครบครันซูเจ๋อกล่าวเบาๆ ว่า “ทำไมไม่นอนพักอีกสักหน่อย ระแวงขนาดนั้นเลยหรือ”507
เฉินเสียนสังเกตเขาอย่างละเอียด เขายังคงสวมชุดสีดำตัวเดิมและยังไม่มีเวลาเช็ดคราบเลือดที่สาดกระเซ็นอยู่บนใบหน้าออก เป็นไปได้ว่าเขาเพิ่งกลับมาถึงไม่นานและยังไม่มีเวลาจัดการกับสิ่งเหล่านี้ซูเจ๋อกำลังวุ่นอยู่กับการจัดยาจนไม่มีเวลาสนใจตัวเองเฉินเสียนถามว่า “ท่านกับเหลียนชิงโจวเป็นอะไรกัน”ซูเจ๋อตอบกลับมาทันทีว่า “ท่านเดาสิ”“สหาย?”“เดาอีกที”“ผู้ใต้บังคับบัญชา? พี่น้อง? คู่ขา?”“เลิกเดาเถอะ”มือที่ทั้งเย็นและอบอุ่นของเขากุมข้อมือของเฉินเสียนไว้ มันให้สัมผัสราวกับหยก เฉินเสียนขมวดคิ้วและหดมือกลับตามสัญชาตญาณแต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามือของซูเจ๋อมีแรงมากขนาดไหนเขากางนิ้วของเฉินเสียนออก เผยให้เห็นผิวหนังบนฝ่ามือของเธอ
508
