ในเมืองนั่นเป็นของใคร?”
กู่หงเหวินขมวดคิ้วมุ่น
ข้างกายเขา รองหัวหน้ากลุ่มโจรสลัดหยกศิลาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นเสียงสั่น “ท่านหัวหน้า ข้าสังหรณ์ใจว่าที่นี่มันดูวิปริตพิกลนัก หรือพวกเราควรถอยก่อนดีหรือไม่ขอรับ?”
กู่ฉี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว
ภายใต้พลังอูอันแปลกประหลาดที่ปกคลุมทั่วฟ้าดิน พวกเขารู้สึกว่าการโคจรลมปราณในร่างกายติดขัดอย่างยิ่ง หากต้องต่อสู้ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ พลังสิบส่วนคงสำแดงออกมาได้เพียงห้าส่วนก็นับว่าเก่งกาจแล้ว
กู่หงเหวินครุ่นคิดชั่วอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด
“พวกเจ้าถอยออกไปรอข้างนอกก่อน ตัวข้าจะเข้าไปสำรวจดู!”
“ท่านหัวหน้า!”
“ท่านพ่อ!”
“อย่ามาพูดมาก! สั่งให้ออกไปก็ออกไป!!”
กู่ฉี่และรองหัวหน้าอ้าปากจะแย้ง แต่สุดท้ายก็ต้องหุบปากฉับ แล้วหันหลังล่าถอยออกไปตามคำสั่งอย่างไม่เต็มใจนัก
กู่หงเหวินมองส่งพวกเขาจนลับสายตา แล้วจึงสูดหายใจลึก มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองเพียงลำพัง
…
อีกด้านหนึ่ง
“ผู้บำเพ็ญเพียรโบราณ? จอมเวทย์อู?”
ชายสวมหน้ากากสีฟ้าจ้องมองเมืองเซียนอูเบื้องหน้า ดวงตาภายใต้หน้ากากหรี่ลงจนแทบปิดมิด
เขาทอดสายตามองไปยังทิศทางที่เกิดการต่อสู้เมื่อครู่ ชั่งใจอยู
