จางอวิ๋นทะยานร่างฝ่าความมืดมิดเข้าไปใกล้…
ทันใดนั้น สายตาก็ปะทะเข้ากับภาพที่น่าตื่นตะลึง เหนือผืน “ทะเลพลังอู” อันเวิ้งว้าง มีเรือลำน้อยที่ควบแน่นจากปราณบริสุทธิ์ลอยลำอยู่เพียงลำพัง
บนเรือลำนั้น ร่างของผู้บำเพ็ญเพียรผู้หนึ่งยืนตระหง่าน ปลดปล่อยคลื่นพลังกดดันอันน่าหวาดหวั่นออกมาอย่างบ้าคลั่ง จนห้วงอากาศโดยรอบสั่นสะเทือน
ระดับแปลงเทพ!
สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตราย จางอวิ๋นหน้าถอดสี รีบดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของทะเลพลังอูให้ลึกขึ้นทันที หวังอาศัยมวลน้ำอำพรางกายจากการถูกตรวจจับ
ทว่า… ในเสี้ยววินาทีต่อมา เขากลับสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยบางอย่างในกลิ่นอายอันเกรี้ยวกราดนั้น จนต้องชะงักฝีพาย
ด้วยความสงสัย เขาจึงค่อยๆ ลอยตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ เพ่งมองลอดผ่านม่านวารีจากระยะไกล ภาพที่ปรากฏคือชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีม่วงหรูหรา ผู้มีบุคลิกภาพเหนือสามัญชนกำลังยืนทรงตัวอยู่บนเรือปราณ
เพียงแต่ในยามนี้… ชายผู้นั้นกลับมีสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงรุงรัง ปิดบังใบหน้าค่าตาจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้
แต่ทว่า… ชุดคลุมสีม่วงนั่น…
“นี่มัน… หรือว่า?”
จางอวิ๋นเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง
“ผู้ใด!”
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาที่ลอบมอง ชายชุด
