“ท่านเจ้าสำนักช่างไร้น้ำยาเสียจริง ถึงกับพลาดท่าถูกมหาปุโรหิตดูดเข้ามาได้!”
ขณะที่ดำดิ่งลึกลงไปในห้วงทะเลพลังอู จางอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะบ่นกระปอดกระแปดในใจ
ที่บอกว่าพบมิตินี้มีสมบัติ เลยอาสาเข้ามาค้นหาด้วยตัวเองงั้นรึ?
เพ้อเจ้อสิ้นดี!
ถึงตัวเขาเองจะเชี่ยวชาญเรื่องการปั้นน้ำเป็นตัว แต่คำโกหกของเขาก็ยังมีเค้าโครงความสมเหตุสมผลมากกว่านี้โข
แถมท่านเจ้าสำนักยังเป็นถึงผู้ถือครองป้ายคำสั่งหมายเลข 2 อีกต่างหาก...
พอนึกถึงตรงนี้ จางอวิ๋นก็อดส่ายหน้าด้วยความเวทนาไม่ได้
นึกว่าท่านเจ้าสำนักระดับแปลงเทพผู้ยิ่งใหญ่จะเก่งกาจสักแค่ไหน ที่แท้ก็มีดีแค่ราคาคุย!
ในเมื่อความจริงเป็นเช่นนี้ เขาจึงไม่คิดจะทำตามคำสั่งของท่านเจ้าสำนักที่ให้ทุ่มเทแรงกายหาทางออกอย่างถวายหัว แต่เลือกที่จะดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ พร้อมกับเปิดใช้งานเคล็ดวิชาดูดกลืนอย่างเต็มกำลัง
เทียบกับการงมเข็มในมหาสมุทรเพื่อหาทางออก สู้เอาเวลาอันมีค่ามาเร่งระดับพลังอูให้สูงขึ้นก่อนย่อมดีกว่าเป็นไหนๆ
ตูม!
ผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป ท่ามกลางกระแสพลังที่หมุนวนบ้าคลั่งจนทะเลพลังอูสั่นสะเทือน กลิ่นอายรอบกายของจางอวิ๋นก็พุ่งพรวดทะลุขีดจำกัดขึ้นมาอีกระดับ
เมื่อสำรวจ
