ฝ่ามือแหวกพงหญ้าที่สูงท่วมศีรษะออก จางอวิ๋นทอดสายตามองเมืองโบราณขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสนใจ
ลำแสงที่เคยพุ่งเสียดแทงท้องฟ้าเมื่อครู่ได้จางหายไปแล้ว ทว่ายังคงหลงเหลือเศษเสี้ยวพลังงานลอยอ้อยอิ่งปกคลุมเหนือเมืองโบราณแห่งนี้ราวกับม่านหมอกแห่งพลัง
“นี่คงจะเป็นเมืองเซียนอูที่ว่าสินะ?”
จางอวิ๋นรำพึงในใจ ประสาทสัมผัสรับรู้ได้ถึงคลื่นพลังอูอันน่าสะพรึงกลัวที่อัดแน่นอยู่ภายในตัวเมือง
“เซียนอู… สถานที่แห่งนี้มีมรดกของเซียนสถิตอยู่จริงๆ งั้นรึ?”
จางอวิ๋นยกมือลูบคาง สีหน้าฉายแววใคร่รู้ระคนสงสัย
ขณะที่เท้ากำลังจะก้าวเดินหน้าต่อ
“หือ?”
ฉับพลัน เขาก็สัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นพลังอูที่ผิดปกติ พุ่งทะลักออกมาจากภายในตัวเมืองเบื้องหน้า ราวกับมีบางสิ่งกำลังแหวกอากาศพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง
จางอวิ๋นไม่รอช้า รีบแผ่ขยายจิตสัมผัสออกไปครอบคลุมพื้นที่ทันที
ภาพที่ปรากฏในห้วงจิต คือเงาร่างหลายสายภายในตัวเมืองที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายพลังอูอันเข้มข้น กำลังพุ่งทะยานมาทางทิศที่เขาอยู่อย่างรวดเร็วปานพายุ และในเวลาเดียวกัน ภายในรัศมีสิบลี้รอบกาย ก็มีกลิ่นอายทรงพลังอีกหลายสายกำลังบี
