บวงล้อมเข้ามา
หน้า หลัง ซ้าย ขวา… มากันครบทุกทิศทางไม่มีช่องว่างให้เล็ดลอด
จางอวิ๋นฉายแววตาแปลกใจเล็กน้อย
‘ล้อมปราบ’
คำสองคำนี้ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดทันที
ดูจากสถานการณ์แล้ว ร่องรอยของเขาคงจะถูกท่านมหาปุโรหิตผู้นั้นจับได้เสียแล้ว!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้…
จางอวิ๋นก็ไม่รั้งรอ พุ่งร่างทะยานออกไปดุจลูกธนูหลุดจากคันศร โคจรเคล็ดวิชาไห่อูชักนำพลังอูในฟ้าดินให้มารวมตัวกันหนุนเสริมที่ฝ่าเท้า ส่งร่างของเขาเหาะเหินขึ้นไปยืนตระหง่านอยู่บนกำแพงเมืองเก่าคร่ำครึเบื้องหน้าอย่างสง่างาม
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ปลายเท้าเพิ่งจะแตะยอดกำแพง คลื่นพลังอูอันแหลมคมกริบหลายสายก็พุ่งแหวกอากาศขึ้นมาจากภายในตัวเมืองเบื้องล่าง หมายจะสังหารผู้บุกรุก
จางอวิ๋นเพียงแค่สะบัดชายแขนเสื้อวูบ พลังอูอันมหาศาลก็กวาดออกไปปานพายุคลั่ง บดขยี้คลื่นพลังเหล่านั้นจนสลายกลายเป็นจุณในพริบตา
พร้อมกันนั้น เขาก็มองเห็นเงาร่างเลือนรางที่ก่อตัวขึ้นจากพลังอูอันเข้มข้น ยืนเรียงรายอยู่เบื้องล่าง
เงาร่างเหล่านี้ไร้ซึ่งกายเนื้อที่ชัดเจน เป็นเพียงกลุ่มก้อนพลังงานที่ถูกรังสรรค์ขึ้น
ทว่าทันทีที่สบตากับพวกมัน จางอวิ๋นก็รู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง ราวกับถูกบางสิ่ง
