ครรังแกง่ายๆ อีกแล้วเพียงแต่ก่อนที่ซูเจ๋อจะได้สัมผัสใบหน้าของเธอ เธอก็จับข้อมือของเขาไว้ด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า แล้วกลิ่นคาวเลือดที่ติดอยู่ที่แขนเสื้อก็โชยขึ้นมา499
ซูเจ๋อเพิ่งสังเกตว่ามือของเธอเต็มไปด้วยเลือดเหนียวๆ“ถึงเจ้าจะหน้าตาดี แต่ข้าไม่ชอบที่มาถึงก็จะมาแตะเนื้อต้องตัวข้า” เฉินเสียนพูดพลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เธอใช้ปลายแหลมของลูกดอกจี้ไปตรงช่วงอกของซูเจ๋อ แค่เธอออกแรงนิดเดียวมันก็จะแทงเข้าไปทันทีชายเสื้อของทั้งสองคนยังพลิ้วไหวอยู่ท่ามกลางคลื่นความร้อนอย่างอ้อยอิ่งเฉินเสียนมองเขาด้วยแววตาเป็นประกายกล้า เม้มปากก่อนจะถามว่า “เจ้าเป็นใคร”ซูเจ๋อยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เกิดขึ้นชั่วพริบตาทว่าชวนให้ตราตรึงใจ เขาเอ่ยด้วยกระแสเสียงที่อ่อนโยนน่าฟัง “อาเสียน ท่านจำข้าไม่ได้แล้วจริงๆ”“หยุดพูดจาไร้สาระนะ! อย่ามาพยายามตีสนิทข้า!”เมื่อเห็นเธอหน้าซีดเผือดซูเจ๋อจึงไม่ดึงดัน เขาพูดเลี่ยงๆ ไปว่า “เหลียนชิงโจวขอให้ข้ามาช่วยท่าน”เฉินเสียนชะงักไป เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เธอเริ่มคลายความระแวดระวังลง“ท่านกับลูกไม่เป็นไรใช่ไหม”เฉินเสียนส่ายศีรษะอย่างระมัดระวังซูเจ๋อกระซิบเสียงตํ่า “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ร่างกายถึงขีดจำกัดแล้วหรือยัง”“หือ?”เฉินเสียนเงยหน้าอย่างมึนงง เธอมองหน้าซูเจ๋อใกล้ๆ รู้สึกว่าเขาเป็นคนแปลกหน้าที่เธอคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก500
อาจจะเป็นเพราะเขาหล่อมาก มองแค่ครั้งสองครั้งก็จำได้ เธอก็เลยรู้สึกคุ้น
