เคยเพียงแต่เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ตรงหน้า แต่เฉินเสียนกลับรู้สึกว่ายิ่งมอง หน้าเขาก็ยิ่งเบลอมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วหลังจากนั้นเธอล้มตัวลงไปทันทีเธอเต็มใจลดการป้องกันลงเพราะเขาพูดชื่อของเหลียนชิงโจวในตอนนั้นเธอคิดว่าคนคนนี้น่าจะไว้ใจได้เมื่อความตึงเครียดคลายลง เฉินเสียนที่ถึงขีดจำกัดมานานแล้วจึงหมดแรงจนแบกรับภาระอีกไม่ไหว ทันทีที่ซูเจ๋อถามเธอจึงรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง บังคับร่างกายของตัวเองไม่ได้อีกต่อไปเธอรู้สึกได้รางๆ ว่าเขาโอบรอบเอวและโอบกอดเธอไว้อ้อมกอดนั้นค่อนข้างเยือกเย็นราวกับว่าไม่ค่อยมีใครได้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา
501
