นครึกครื้นก็หมดลงไป พวกมันสงบลงและรอให้คนผู้นั้นเดินใกล้เข้ามาเมื่อเขาก้าวขึ้นมาเหยียบบนยอดเขา ลมภูเขาก็พัดโชยมาจนทำให้ชายเสื้อสีดำของเขาปลิวไสว ใบหน้าที่อยู่ใต้แสงไฟนั้นงามสง่าไร้ที่ติบนภูเขาเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจลอยอยู่ในอากาศ เสียงกบและเสียงหรีดหริ่งเรไรดังระงมอยู่ในหุบเขาคล้ายกับว่ามันเพิ่งกลับไปสู่ลักษณะทั่วไปที่ทุ่งนาป่าเขาควรจะเป็นทันทีที่เจ้ารองหัวหน้าเข้าไปในห้องและปิดประตู ลูกน้องที่อยู่ข้างนอกก็ตะโกนเข้ามา “แย่แล้วพี่ใหญ่ มีใครบางคนบุกขึ้นมาบนภูเขา!”พี่ใหญ่ไม่อยู่ เจ้ารองหัวหน้าจ้องมองเฉินเสียนและค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้พลางตอบไปอย่างรำคาญว่า “ใครหน้าไหนมันกล้าบ้าบิ่นริอ่านบุกเข้าถํ้าเสือ พวกเจ้ามีกันตั้งหลายคนจะสู้มันคนเดียวไม่ได้เชียวรึ ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ไปสับมันมาให้ข้าซะ!”“ขอรับ!”โจรภูเขาผู้นั้นวิ่งกลับไปและตะโกนบอกคนอื่นๆ ว่า “พี่ใหญ่สั่งมาว่าไม่ว่ามันจะเป็นใคร ให้รีบสับมันให้เละ!”ทันใดนั้นแสงไฟข้างนอกก็ลุกโชน ใจของพวกโจรภูเขาท่วมท้นไปด้วยอารมณ์อันฮึกเหิม492
เฉินเสียนตกตะลึง เธอไม่รู้ว่าใครที่กล้าบุกเข้ามาที่รังโจรภูเขาตอนกลางคํ่ากลางคืนเช่นนี้ เธอรู้จักไหม? เขามาที่นี่เพื่อช่วยเธอหรือเปล่า?เฉินเสียนไม่กล้าตั้งความหวังมากนัก ในเวลานี้เธอช่วยตัวเองดีกว่าจะรอให้ใครมาช่วย อีกฝ่ายเองก็ตัวคนเดียวเหมือนกัน ดาบไม่มีตา มันอาจจะทำร้ายใครก็ได้ ขอแค่ไม่ถูกบดเป็นชิ้นๆ ก็เป
