็นพอ!เฉินเสียนไม่สนใจสิ่งอื่นใด แต่เธอต้องคิดหาโอกาสที่เหมาะสมถ้าเธอมีสมาธิจดจ่ออยู่กับเจ้ารองหัวหน้าโจรภูเขาคนนี้ เธอก็ยังฉวยโอกาสจากความโกลาหลหนีลงไปจากภูเขาได้เฉินเสียนตั้งสติแน่วแน่เมื่อเจ้ารองหัวหน้าเดินเข้ามาใกล้ เธอเป็นฝ่ายก้าวไปข้างหน้าสองก้าว จากนั้นจึงเอื้อมมือข้างหนึ่งวางลงไปบนไหล่ของเขาและเอ่ยเบาๆ ว่า “เทียบกับเจ้าคนก่อนหน้า เจ้าดูมีความสามารถมากกว่าตั้งเยอะ ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นแค่ที่สองของภูเขาลูกนี้”เจ้ารองหัวหน้าหรี่ตาลงมองเธอและกล่าวว่า “เจ้าต้องการเสี้ยมให้เกิดความบาดงั้นเรอะ”เฉินเสียนยกยิ้มมุมปาก แต่ภายในท่าทีที่เห็นนั้น มืออีกข้างหนึ่งก็พร้อมลุยเธอจับลูกดอกไว้แน่น ฉับพลันนั้นก็ออกแรงแทงลงไปที่หน้าอกของเจ้ารองหัวหน้าในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนั้นเอง ปลายลูกดอกที่เกือบจะสัมผัสเข้ากับหน้าอกกลับถูกเขาเอื้อมมือมาคว้าไว้ทันเฉินเสียนหน้าถอดสี มือของเขาแรงเยอะกว่าเธอ ไม่ว่าเธอจะทนกัดฟันกดมันลงไปอย่างไร มันก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย493
เจ้ารองหัวหน้าเอ่ยขึ้นมาว่า “เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวแต่ช่างกล้าหาญยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าสังหารพี่ใหญ่ของข้า”ปรากฏว่าเขาดูออกตั้งแต่ตอนที่เข้าประตูมาแล้วเฉินเสียนหายใจติดขัดเล็กน้อย เธอกัดฟันถาม “เจ้ารู้ได้ยังไง”เจ้ารองหัวหน้าตอบ “พี่ใหญ่ของข้าป่าเถื่อนไร้ความปรานี ถ้าเจ้าตกไปอยู่ในมือของเขาจริงๆ เจ้าไม่มีทางอยู่ในสภาพที่ดีเช่นนี้แน่ อีก
