้าโจรเงียบๆ แววตาเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตเมื่อเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว อยู่ๆ เธอก็พูดขึ้นมาว่า “การบังคับขู่เข็ญเช่นนี้จะมีความหมายอะไร ให้เป็นดั่งนํ้ากับปลา ที่ทั้งเจ้าและข้าต่างเต็มใจกันทั้งคู่ไม่ดีกว่าหรือ ในเมื่อเจ้าอยากนอนกับข้า ทำไมไม่แก้เชือกให้ข้าล่ะ เราจะได้สนุกไปด้วยกัน”หัวหน้าโจรหรี่ตามองเธอแล้วหัวเราะลั่น “นี่เจ้ายังไม่รู้สถานการณ์อีกรึ ไม่ว่ายังไงเจ้าก็เดินลงไปจากภูเขาแห่งนี้ทั้งที่ยังมีชีวิตไม่ได้ ผู้ว่าจ้างอยากให้พวกข้าข่มขืนเจ้าก่อนแล้วจึงฆ่าเจ้าทิ้ง จากนั้นก็ผ่าท้องแล้วควักเด็กออกมาซะ ปล่อยให้เจ้าตายโดยไม่มีแม้แต่ที่ฝังศพ คนผู้นี้คงจะเกลียดเจ้ามาก”สีหน้าของเฉินเสียนเปลี่ยนไป เธอพูดว่า “ช่างเลวทรามตํ่าช้าสิ้นดี เจ้าไม่กลัวกรรมตามสนองบ้างรึ”“กรรมตามสนอง? ฮ่าๆๆ คิดว่ามือของข้าแปดเปื้อนมาแค่ไม่กี่ชีวิตงั้นรึ”พูดจบเจ้าหัวหน้าก็สาวเท้าเข้ามาเรื่อยๆหนึ่งก้าวสองก้าวสามก้าว485
จนในที่สุดเขาก็มายืนอยู่ตรงหน้าเฉินเสียนราวกับปีศาจร้ายแขนทั้งสองข้างของเฉินเสียนที่ถูกมัดไว้ข้างหลังแทบจะหมดเรี่ยวแรงลงแล้วขณะที่กำลังตัดเชือกเธอก็ดิ้นรนไปด้วย เธอขบกรามแน่น แววตาเย็นเยียบราวกับนํ้าที่อยู่ก้นบึ้งมหาสมุทรเมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น เจ้าหัวหน้าก็พลิกฝ่ามือตบหน้าเธอไปสองครั้งก่อนจะตะคอกอย่างหยาบคาย “จะตายห่าอยู่แล้วยังไม่รู้จักขอความเมตตา ยังมีหน้ามาทำอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ! ข้าละอย
