ากเห็นจริงๆ ว่าอย่างเจ้าจะยังอวดดีได้นานสักแค่ไหน”มีเสียงหวีดหวิวดังขึ้นในหูของเฉินเสียน เจ้าหัวหน้าคว้าผมของเธอด้วยมือข้างหนึ่งแล้วกราชากไปด้านหลัง บังคับให้เธอเงยหน้าที่อัปลักษณ์ขึ้นมามันจับเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็เริ่มปลดกางเกงออกพลางพูดว่า“ประพฤติตัวกับข้าดีๆ หน่อยละ รอจนเจ้าปรนนิบัติพวกพ้องข้างนอกจนสมใจบางทีข้าอาจจะยอมให้เจ้าตายง่ายขึ้นหน่อยก็ได้!”เขาใจร้อนและงุ่มง่ามอยู่พักหนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะดื่มมากเกินไปจนทำให้กางเกงที่ใส่รัดแน่นขึ้น ยิ่งเขาพยายามถอดมันก็ยิ่งรัดเจ้าหัวหน้าด่าทออย่างเกรี้ยวกราดและกำลังคิดจะฉีกกางเกงของตัวเองออกแต่ในขณะนั้นมือทั้งสองข้างของเฉินเสียนก็คลายออกพอดีเชือกขาดแล้ว พันธนาการถูกปลดออก และเธอก็รู้สึกถึงอิสระอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเฉินเสียนเริ่มขยับข้อมือพลางเลิกคิ้วช้าๆ เธอมองเจ้าหัวหน้าที่หยิบหย่งนั่นก่อนจะพูดว่า “ร้อนใจอะไรขนาดนั้น ให้ข้าช่วยไหม”486
เสียงนั้นแผ่วเบาฟังแล้วจั๊กจี้หัวใจ แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงลมเย็นๆ ที่พัดวูบเข้ามาเจ้าหัวหน้าผงะและเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลันเมื่อเห็นเฉินเสียนลุกขึ้น เขาตกใจและเอื้อมมือออกไปตามสัญชาตญาณเพื่อรั้งเธอไว้ แต่คิดไม่ถึงว่าทันทีที่ก้าวเข้าไปเขาจะถูกเธอพลิกฝ่ามือและใช้เชือกป่านรัดแขน เธอพันอยู่อย่างนั้นหลายรอบจนในที่สุดก็รัดขึ้นมาจนถึงคอ จากนั้นจึงวนมาผูกติดไว้กับแขนอีกข้างหนึ่งเจ้าหัวหน้าดื
