่มเหล้าไปไม่น้อย ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ระมัดระวังตัวเหมือนตอนที่ไปลักพาตัวเธอมา ยิ่งเมื่อเห็นว่าเฉินเสียนถูกมัดอย่างแน่นหนาเขาก็ยิ่งคิดว่าเธอคงไม่มีแรงจะต่อต้าน ดังนั้นจึงไม่ได้เตรียมป้องกันตัวจากเธอเลยเฉินเสียนแข็งแกร่งและเคลื่อนไหวรวดเร็วจนเหมือนจะเป็นกลไกการป้องกันตัวตามสัญชาตญาณ ราวกับว่าเธอเคยฝึกฝนทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในใจมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เมื่อถึงเวลาลงมือจริงๆ ทุกอย่างจึงออกมาอย่างสมบูรณ์แบบเฉินเสียนหายใจนิดหน่อยและตรงไปผูกเชือกไว้กับเสาข้างเตียงอย่างแน่นหนาขณะที่หัวหน้าโจรภูเขาคิดจะเอ่ยปากพูด เฉินเสียนก็กระตุกยิ้มอย่างเย็นชาทันใดเชือกป่านก็รัดคอแน่นขึ้น เชือกนั้นแทบจะบีบอัดเข้าไปที่คอและมันกดทับคอของเขาไว้อย่างรุนแรงแค่จะหายใจยังหายใจไม่ออก แล้วหัวหน้าโจรภูเขาจะเอาเวลาที่ไหนไปร้องตะโกน แขนของเขาถูกผูกติดไว้กับคออีกครั้งโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้หน้าอกของเขากระเพื่อมอย่างรุนแรง ใบหน้าแดงกํ่า เส้นเลือดดำปูดโปนตั้งแต่คอขึ้นไปจรดใบหน้าจนดูอุบาทว์เหลือทน487
เฉินเสียนมองดูเขาที่กำลังถลึงตามองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ลูกตาสีขาวของเขาค่อยๆ กลายเป็นสีเลือด เขาจ้องมองไปที่ขาและพยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเฉินเสียนเข้าไปกระซิบกับเขาว่า “ข้าบอกแล้วไงว่าชีวิตของข้าราคาแพงมากแต่เจ้ากลับไม่ใส่ใจ”
488
