ฉินหรูเหลียงตัวสั่น วินาทีถัดมาเหมือนลมพัดตรงหน้าเฉินเสียน หายไปจากถนนสวนดอกพุดตานในพริบตาเดียวแม่บ้านจ้าวรีบหยุดสาวใช้ที่กล่าวเช่นนั้นเอาไว้ แล้วพูดขึ้น “นายหญิงน้อยฆ่าตัวตายจริงๆ หรือ?”สาวใช้พยักหน้ากล่าว “นายหญิงน้อยแขวนคอฆ่าตัวตายจริงๆ เจ้าค่ะ หากพี่เซียงหลิงไม่พบได้ทันเวลา เกรงว่าจะเสียจริงๆ เจ้าค่ะ!”เฉินเสียนยิ้มแล้วกล่าวขึ้น “ดูเหมือนเซียงหลิงจะพบได้ทันเวลาจริงๆ”สิ้นสุดคำพูด พ่อบ้านก็เดินมาจากหน้าเรือน เห็นเฉินเสียนก็กล่าวอย่างเคารพ“องค์หญิง เกี้ยวคุณชายเหลียนมาถึงแล้วขอรับ บอกว่าจะมารับองค์หญิงไป”เฉินเสียนขมวดคิ้ว เวลานี้แล้ว เหลียนชิงโจวมารับเธอเพราะเหตุใด?เห็นเฉินเสียนไม่กล่าว พ่อบ้านก็กล่าวอีกครั้ง “องค์หญิง ท้องฟ้ามืดแล้ว บ่าวไปปฏิเสธคุณชายเหลียนว่าพรุ่งนี้องค์หญิงค่อยไปดีกว่าไหมขอรับ?”เฉินเสียนยกมือขึ้นหยุด ลุกขึ้นแล้วกล่าว “อย่างไรก็มิไกล ข้าไปสักหนก็ใช้เวลาไม่มาก”พ่อบ้านวางใจได้อย่างไร หากองค์หญิงไปแล้วมิกลับมาหนึ่งคืน ท่านแม่ทัพรู้เข้าจะไม่โกรธหรือ?พ่อบ้านกล่าว “มิเช่นนั้น บ่าวไปบอกท่านแม่ทัพเสียก่อนดีไหมขอรับ?”470
เฉินเสียนกล่าวยิ้มๆ “แน่นอน แต่เมื่อครู่นี้ท่านแม่ทัพเพิ่งไปสวนดอกพุดตานได้ยินว่านายหญิงน้อยแขวนคอฆ่าตัวตาย เจ้าอยากไปหาเรื่องเดือดร้อนหรือ?”พ่อบ้านเงียบปากจากนั้นแม่บ้านจ้าวก็ไปคืนแมวให้ข้างบ้าน เฉินเสียนจึงพาอวี้เยี่ยนออกไปจากประตูใหญ่ด้วยกันเกี้ยวนุ่มๆ
