อันนั้นตอนนี้หยุดตรงหน้าประตูใหญ่ รอให้เฉินเสียนขึ้นมันขณะที่เฉินเสียนออกจากจวน ฉินหรูเหลียงก็รีบไปที่สวนดอกพุดตาน เห็นผ้าไหมสีขาวยาวสามฟุตห้อยอยู่ในห้อง สีหน้าก็ค่อนข้างซีดเซียวหลิ่วเหมยอู่ได้รับการช่วยเหลือลงมาเรียบร้อย รอยแดงบนคอบอบบางนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง ลมหายใจอ่อนแอ สีหน้าซีดเผือดเซียงหลิงร้องไห้ตาแดงอยู่ข้างๆ “นายหญิงเจ้าคะ เหตุใดท่านถึง……”หลิ่วเหมยอู่ยิ้มเศร้าสร้อยกล่าวขึ้น “ข้าก็แค่คนที่ท่านแม่ทัพทอดทิ้ง มีชีวิตอยู่ไปก็ขวางหูขวางตาท่านแม่ทัพ ตายไปเพื่อความโล่งใจกันและกันเสียดีกว่า”ฉินหรูเหลียงเข้ามาในห้องก็กอดหลิ่วเหมยอู่แน่นทั้งสองคนไม่พูดอะไรอยู่นานมากหลังจากหลิ่วเหมยอู่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไร้เดียงสา ฉินหรูเหลียงก็กล่าว“เหมยอู่ ขอโทษนะ ขอโทษ……ข้าไม่ควร ไม่ควรจงใจละเลยเจ้า”“ท่านแม่ทัพลืมเหมยอู่ไปนานแล้ว มาทำอะไรที่นี่หรือเพคะ? เหมยอู่อยู่ที่นี่เพียงคนเดียว ไม่มีที่พึ่งพิง ท่านแม่ทัพคือทุกอย่างของเหมยอู่……แต่ตอนนี้เหมยอู่สูญเสียทุกอย่างแล้ว จะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรล่ะเพคะ?”471
ฉินหรูเหลียงไม่คิดว่าจะเกิดปัญหามาถึงจุดนี้ เขากอดหลิ่วเหมยอู่แน่นขึ้นแล้วกล่าว “ใครบอกว่าข้าลืม ข้ามิได้ลืม ข้าแค่อยากใจเย็นเสียหน่อย”หลิ่วเหมยอู่ร้องไห้แทบตายในอ้อมแขนเขาทั้งสองแลกเปลี่ยนความรู้สึกจริงใจต่อกัน ราวกับกลับมาสู่อดีตที่เคยรักกันอย่างดูดดื่ม ภายในใจมีแค่อีกฝ่ายเท่านั้นหลิ่วเหมยอู่ให้
