ี่จะพัดให้นาง ขณะที่กล่าวขึ้น “ดึกป่านนี้แล้วคุณชายเหลียนยังมาเชิญ เดี๋ยวอีกสักครู่ยิ่งดึกกลับมาไม่สะดวกจะทำอย่างไรเพคะ?”เฉินเสียนค่อยๆ กล่าวขึ้น “ที่ใดฟ้ามืดก็นอนที่นั่นเสีย”“แต่คราวก่อนท่านแม่ทัพไปหาที่บ้านคุณชายเหลียนนะเพคะ”เฉินเสียนหัวเราะสองที แล้วกล่าวขึ้น “วันนี้เกรงว่าสุนัขฉินจะยุ่งกับการกินไก่หลิ่ว ไม่ว่างมาก่อเรื่องหรอก”อวี้เยี่ยนกล่าว “องค์หญิงพักเสียหน่อยเถิดเพคะ เดี๋ยวถึงแล้วบ่าวจะเรียกพระองค์เองเพคะ” อย่างไรแล้วท่านแม่ทัพก็อยู่กับนายหญิงหลิ่ว จะต้องไม่มารบกวนองค์หญิงเป็นแน่ คิดเช่นนี้แล้วอวี้เยี่ยนก็วางใจเฉินเสียนลดผ้าม่านลง พิงเกี้ยวนุ่มๆ แล้วหลับตาพักผ่อน แต่จากนั้นไม่นานนัก เกี้ยวนุ่มๆ ที่แทบมิเคยเป็นโตลงเคลง จู่ๆ ก็เกิดการกระแทกอย่างรุนแรงเฉินเสียนตกใจ ลืมตาขึ้นมา ยังไม่ทันลุกขึ้น ทันใดนั้นเกี้ยวนุ่มๆ ก็ล้มลงข้างหนึ่ง นางกลิ้งไปมาอยู่ด้านในทันใดนั้นข้างหูก็ได้ยินเสียงต่อสู้ ตามด้วยเสียงอุดอู้ตามมาติดๆกลิ่นเลือดรุนแรงลอยเข้ามาจากด้านนอก473
“อวี้เยี่ยน?”เฉินเสียนตะโกนอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับของอวี้เยี่ยนเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอกเฉินเสียนมีสีหน้ามืดมน ลุกขึ้นมาจากเกี้ยวนุ่มอย่างว่องไว เปิดม่านเตรียมจะออกไปอย่างง่ายดายแต่เมื่อเปิดม่านออก การกระทำของเฉินเสียนก็หยุดลงมีดส่องประกายด้ามหนึ่งแนบอยู่บนคอนาง บนมีดนั้นเปื้อนเลือด หยดเหนียวหนึบลงมาส่วนหน้ากระโปร
