นมจ้าวจริงๆ ที่มีนํ้าใจเช่นนี้”ขณะที่กล่าวก็ดึงมือกลับ แค่มองแมวตัวนั้นอีกนิด จากนั้นก็หันศีรษะไปมองทะเลสาบที่อยู่ไม่ไกล เอ่ยขึ้นเรียบๆ “แต่ชาตินี้ ข้าคงมิได้เลี้ยงสัตว์น้อยใดๆ อีกแล้ว”แม่บ้านจ้าวและอวี้เยี่ยนตกตะลึง เงียบไม่พูดอะไรเฉินเสียนกล่าว “อุ้มมันมาจากที่ใด แม่นมจ้าวคืนให้เจ้าของเถิด”“องค์หญิงเพคะ……” อวี้เยี่ยนรู้ เฉินเสียนอาจจะยังไม่ออกมาจากเรื่องคราวก่อน ในตอนนี้ตราบใดที่เธอนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น ในใจก็อดตื่นตระหนกไม่ได้เฉินเสียนยกมุมปากอย่างเฉยเมย แล้วกล่าวขึ้น “ขณะที่โลกใบนี้ยังมีผู้ที่ต้องการชีวิตเจ้าอยู่ตรงหน้าเจ้าทุกวัน เจ้าห้ามมีสิ่งที่ชอบ มิเช่นนั้นสิ่งที่เจ้าชอบความชอบจะเป็นความโหดร้ายสำหรับมันเท่านั้น”อวี้เยี่ยนกล่าว “บ่าวเข้าใจแล้วเพคะ แม่บ้านจ้าว ท่านเอาแมวตัวนี้กลับไปเถิด”ฉินหรูเหลียงยืนชะงักหลังต้นไม้เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงครั้งก่อนที่แย่งแมวตัวนั้นมาจากเฉินเสียน466
เพราะเธอกลัวโดนแย่งไป จึงตัดสินใจไม่ชอบมันตั้งแต่แรกหรือ? ผู้หญิงเช่นนี้ ควรบอกว่าเธอใจดีหรือใจร้ายกันแน่?แม่บ้านจ้าวระงับความดีใจในสีหน้าเมื่อครู่นี้ อุ้มลูกแมวหันตัวเดินกลับไปขณะที่เดินริมป่าตามทาง ฉินหรูเหลียงก็เปล่งเสียงออกมาฉับพลัน “แม่บ้านจ้าว”แม่บ้านจ้าวตกใจ จากนั้นก็พบว่าฉินหรูเหลียงยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ก็กล่าวขึ้น“บ่าวคารวะท่านแม่ทัพเเจ้าค่ะ”ฉินหรูเหลียงมองแมวตัวนั้นอย่างรอบคอบ มันน่าพอใจมาก
