จริงๆ จึงกล่าวขึ้น“ก่อนหน้านี้สวนสระวสันตฤดูเลี้ยงแมวตัวหนึ่งมิใช่หรือ ทำไมตอนนี้เจ้าเอามาอีกตัวล่ะ?”แม่บ้านจ้าวเงียบไป แล้วกล่าวขึ้น “ท่านแม่ทัพมิทราบ แมวตัวนั้นตายไปแล้วเจ้าค่ะ”ฉินหรูเหลียงตกตะลึง “เหตุใดถึงตาย?”แม่บ้านจ้าวกล่าว “บ่าวก็มิทราบว่าเหตุใดถึงตายเจ้าค่ะ แค่วันนั้นองค์หญิงเดินเล่นกลับมาจากสวนดอกไม้ เปิดเครื่องนอนก็เห็นแมวเลือดนองอยู่บนเตียงองค์หญิง ตอนนั้นองค์หญิงจึงล้มเพราะตกใจ เกือบแท้งบุตรเจ้าค่ะ”ฉินหรูเหลียงสีหน้าเปลี่ยนไป กล่าวขึ้น “เรื่องนี้เหตุใดไม่ได้ยินพวกเจ้าพูดเลย?”แม่บ้านจ้าวกล่าวอย่างกล้าหาญ “แมวฝังไปแล้วเจ้าคะ ถึงพูดไปท่านแม่ทัพก็ไม่สนใจสถานการณ์องค์หญิงนี่เจ้าคะ”467
มิเช่นนั้นตอนแรกฉินหรูเหลียงคงไม่บีบบังคับแย่งแมวตัวนั้นไปจากเฉินเสียนเพียงเพื่อให้หลิ่วเหมยอู่พอใจแค่หลังจากนั้นเขาก็ไม่เห็นมันอีกเลย วันนี้ถึงได้รู้ว่ามันตายไปเสียแล้วมิน่า เฉินเสียนถึงได้พูดและมีสีหน้าเช่นนั้นแม่บ้านจ้าวยังอยากพูดอะไรบางอย่างอีก เฉินเสียนเห็นเงานางพักใต้ร่มไม้จึงเปล่งเสียงออกไป “แม่นมจ้าว เจ้ากำลังคุยกับผู้ใด?”ในขณะนี้ฉินหรูเหลียงจึงก้าวออกมาจากร่มเงาต้นไม้ ปรากฏในสายตาเฉินเสียนอุณหภูมิในดวงตาเธอเย็นลงทันที พูดสั่งแม่บ้านจ้าว “แม่นมจ้าว เอาแมวไปคืนเถิด”ฉินหรูเหลียงกล่าว “ในเมื่ออุ้มมาแล้ว เลี้ยงไว้ก็มิเสียหาย”เฉินเสียนมุมปากกระตุก ยิ้มหยันกล่าว “เลี้ยงหรือ? เลี้ยงมันโตหน่อย
