หลังจากฉินหรูเหลียงเดินจากไป อวี้เยี่ยนพลิกกระโถนปัสสาวะ เทลูกดอกออกมา ด้านในสะอาด ไม่มีอะไรเลยนี่คือกระโถนปัสสาวะที่สำรองไว้ในห้องอยู่เสมอ แต่เธอไม่มีนิสัยตื่นนอนตอนกลางคืน ไม่เคยใช้เลยสักครั้งเดียวเฉินเสียนยืนอยู่ประตูทางเข้า พิงประตูหัวเราะท้องแข็ง อวี้เยี่ยนพยุงเธอพลางหัวเราะอย่างมีความสุข บุตรในครรภ์ราวกับมีความสุขตาม จึงเตะขาออกมาเป็นระยะวันนี้เมื่อเซียงหลิงไปห้องครัวนำอาหารบำรุงให้หลิ่วเหมยอู่ ผ่านหน้าสวนพอดีเห็นคนหนึ่งมองไปรอบๆ ที่ประตูทางเข้าจวนแม่ทัพ ถูกผู้คุมหยุดไว้และไล่ออกไปผู้นั้นกล่าวว่า “ข้าน้อยแค่มาส่งจดหมาย เจ้าหน้าที่สั่งว่าจดหมายนี้ต้องถึงมือนายหญิงขอรับ”เขาไม่สามารถมอบจดหมายให้ผู้คุม และปล่อยให้ผู้คุมส่งจดหมายแทนได้ แต่ผู้ที่มานั้นไม่ทราบที่มาที่ไป ผู้คุมจะให้เขาไปเจอนายหญิงในจวนได้อย่างไรกันเซียงหลิงได้ยินคำว่า “นายหญิง” สองคำ ก็ชะงักฝีเท้า เดินไปข้างหน้าถามหนึ่งประโยค “จดหมายนี้เจ้าจะส่งให้นายหญิงท่านใด?”ผู้มาส่งจดหมายตอบ “นายหญิงหลิ่วขอรับ”458
เซียงหลิงจึงกล่าว “ข้าคือสาวใช้เคียงข้างนายหญิง เจ้าเอาจดหมายให้ข้าเถิดข้าจะนำไปมอบให้นายหญิง”ผู้ส่งจดหมายเห็นว่ามอบให้สาวใช้มีความน่าเชื่อถือมากกว่าผู้คุมเฝ้าประตู จึงตกลงอย่างไม่เต็มใจเซียงหลิงนำจดหมายกลับไปที่สวนดอกพุดตาน กล่าวกับหลิ่วเหมยอู่ว่า “นายหญิงเจ้าคะ มีจดหมายของท่านเจ้าค่ะ”หลิ่วเหมยอู่สีหน้ามึนงง นึกไม่ออก
