ชั่วขณะหนึ่งว่าในเมืองหลวงจะมีใครเขียนจดหมายให้ตนเองอีก จึงรับมันมาอย่างสะดวกสบายแล้วเปิดออก ใบหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีด้านในซองจดหมายมีนกกระเรียนกระดาษสวยงามพับอย่างประณีต อยู่ในมือหลิ่วเหมยอู่ที่กำลังสั่น นางจ้องมองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นํ้าตาไหลลงมาทันทีเซียงหลิงเงียบอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไรมากหลิ่วเหมยอู่รีบแกะนกกระเรียนกระดาษออกมา ในนั้นมีเพียงชื่อร้านนํ้าชาในเมืองหลวง และไม่มีอะไรนอกจากนั้นร้านนํ้าชาแห่งนั้นคือร้านเก่าแก่ในเมืองหลวง หลิ่วเหมยอู่คุ้นเคยอย่างยิ่ง เมื่อนึกถึงอดีต นางก็ร้องไห้ด้วยเสียงอุดอู้ภายในห้องอยู่ครู่หนึ่งเซียงหลิงกล่าวโน้มน้าว “นายหญิงเจ้าคะ อย่าร้องไห้ทำลายสุขภาพเลยเจ้าค่ะ”ความลับในจดหมายนี้เซียงหลิงไม่เข้าใจ แต่เห็นหลิ่วเหมยอู่ได้รับผลกระทบยิ่งใหญ่แบบนี้ จะต้องมีความสำคัญอย่างยิ่ง459
หลิ่วเหมยอู่เช็ดนํ้าตาแล้วกล่าวขึ้น “เซียงหลิง เรื่องจดหมายในวันนี้ ห้ามเอ่ยกับผู้ใดแม้แต่นิดเดียว”“บ่าวทราบเจ้าค่ะ”“ตอนนี้ท่านแม่ทัพอยู่บ้านหรือไม่?” หลิ่วเหมยอู่ถาม“ท่านแม่ทัพออกไปข้างนอกยังไม่กลับมาเจ้าค่ะ”ขณะนี้เป็นช่วงบ่าย อีกหนึ่งถึงสองชั่วยามก็จะพลบคํ่าแล้ว หลิ่วเหมยอู่ทำตัวให้สดชื่นขึ้นมา ให้เซียงหลิงแต่งตัวให้นางนี่เป็นครั้งแรกที่หลิ่วเหมยอู่ออกจากจวนแม่ทัพตั้งแต่เข้ามาพ่อบ้านประหลาดใจเล็กน้อย “นายหญิงจะไปที่ใดหรือขอรับ?”เซียงหลิงกล่าว “นายหญิงบอกว่าในจวนอุดอู้ อยากออกไปเ
