้องกลัว พี่จะช่วยเจ้าเอาคืน”หลิ่วเหมยอู่นํ้าตาคลอเบ้าเป็นประกายระยิบระยับ จับปลายเสื้อหลิ่วเฉียนเฮ้อแล้วพูดอย่างโหดเหี้ยม “ท่านพี่ ข้าอยากให้นางหายไปต่อหน้าข้าตลอดกาล! ข้าอยากให้นางตายอย่างอนาถ ทางที่ดีก็ควักท้องอย่างน่าเวทนาเกินกว่าจะดูได้! คนโหดเหี้ยมอย่างนางจะได้ไม่ต้องคิดอยู่มาบนโลกใบนี้อีก!”462
ก่อนออกจากห้องส่วนตัว หลิ่วเหมยอู่ก็สงบลงแล้ว ดวงตาแดงกํ่า มีนํ้าใสใสทำให้รู้สึกเห็นอกเห็นใจเมื่อจากไปนางหันศีรษะกลับมากล่าวกับหลิ่วเฉียนเฮ้อว่า “ท่านพี่ ข้าไม่ใช่หลิ่วเชียนเสวี่ยแล้ว ตอนนี้ข้าชื่อหลิ่วเหมยอู่”สีท้องฟ้าค่อยๆ มืด หลิ่วเหมยอู่ห่อของว่างไม่กี่อย่าง แล้วออกไปจากหอไจซินเมื่อไม่อยากกลับไปจวนแม่ทัพ ก็บังเอิญเจอฉินหรูเหลียงกลับมาพอดี ทั้งคู่พบกันที่ประตูใหญ่ทางเข้าเขาเห็นหลิ่วเหมยอู่มีท่าทางน่าสงสาร รู้สึกเจ็บหัวใจอยู่รางๆ ถามขึ้น “ไปที่ใดมา?”เซียงหลิงตอบไปตามระเบียบ “ทั้งวันนายหญิงอุดอู้อยู่แต่ในสวนดอกพุดตานไม่มีความสุข วันนี้จึงออกไปพักผ่อนหย่อนใจ ซื้อของว่างบางอย่างกลับมาเจ้าค่ะ”หลิ่วเหมยอู่รอสักพัก ฉินหรูเหลียงก็ลังเลที่จะพูดสุดท้ายทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรกันมากหลังจากหลิ่วเหมยอู่เอ่ยลา ก็กลับไปที่สวนดอกพุดตานระหว่างทางเซียงหลิงกล่าวขึ้น “หากเมื่อครู่นี้นายหญิงออกตัวพูดคุยกับท่านแม่ทัพสักประโยคสองประโยค ไม่แน่ว่าอาจจะลบล้างความเกลียดชังในอดีตก็ได้นะเจ้าคะ”หลิ่วเหมยอู่กล่าว “ข
