้นอีก “แต่ไม่คิดเลยว่าฉินหรูเหลียงจะช่วยชีวิตเจ้าไว้ที่ชายแดน และพาเจ้ากลับมาที่เมืองหลวง”“หากมิใช่เขา บางทีข้าอาจจะถูกกดให้เป็นโสเภณีในกองทัพไปนานแล้ว ไม่มีทางฟื้นคืนได้ตลอดกาล”“เจ้าแต่งงานกับเขาได้อย่างไร เขาเป็นขี้ข้าของศัตรูเรา”หลิ่วเหมยอู่กล่าวด้วยความเศร้า “ท่านพี่ ข้ารักเขาสุดหัวใจ เขาคือท่านแม่ทัพแห่งต้าฉู่”461
“แต่จักรพรรดิแห่งต้าฉู่จิตใจโหดเหี้ยม เป็นพวกเนรคุณ!” หลิ่วเฉียนเฮ้อทำหน้าเครียด กล่าวด้วยแรงสังหาร“ท่านพี่ ท่านแม่ทัพดีกับข้ามาก ท่านอย่าทำร้ายเขาได้หรือไม่?”หลิ่วเฉียนเฮ้อผลุบตาลง กล่าวด้วยความสงสาร “เขาดีกับเจ้างั้นหรือ? หากเขาดีกับเจ้า แล้วจะแต่งงานกับองค์หญิงผู้โง่เขลาได้อย่างไร? แล้วทำให้องค์หญิงผู้โง่เขลาท้องโตขนาดนั้นได้อย่างไร? แถมยังลากนางไปนัวเนียที่ถนนใหญ่อีก!”เขาลดเสียงลง “เชียนเสวี่ย วันนั้นข้าเห็นกับตาตัวเอง”ในใจหลิ่วเหมยอู่เกลียดชัง “ไม่โทษท่านแม่ทัพหรอก เฉินเสียนนั่นใช้วิธีน่ารังเกียจ! นางผู้นี้ตามหลอกหลอนอยู่เสมอ ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าอาศัยอยู่ในเงาของนาง!”หลิ่วเฉียนเฮ้อไตร่ตรอง “นางข่มเหงเจ้าหรือ?”หลิ่วเหมยอู่นํ้าตาคลอเบ้า “นางไม่ได้แค่ร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ แต่ยังโหดร้ายด้วย ข้าตกอยู่ในนํ้ามือนางหลายครั้ง เกือบไม่ได้เจอท่านพี่แล้ว”หลิ่วเฉียนเฮ้อมีสีหน้าหม่นหมอง “องค์หญิงอะไรกัน อย่างมากที่สุดนางก็เป็นเพียงหุ่นเชิด นางกล้าอาละวาดได้อย่างไร เชียนเสวี่ยมิต
