ก้าอี้ ปลิวสะบัดเบาๆในมือกำลังเล่นลูกดอกลูกนั้นที่ได้มาเมื่อสองวันก่อน มุมปากหัวเราะหยอกล้ออย่างคลุมเครือนิ้วขาวเรียวยาวละเอียดอ่อนนั้น ยืดหยุ่นสูงมาก นิ้วหมุนไปรอบๆ ลูกดอกคมเปรียบเสมือนของเล่นชิ้นเล็กในมือเธอฉินหรูเหลียงจ้องมือเธอสักพักหนึ่งในอดีตไม่เคยรู้สึกว่ามือนั้นน่าดึงดูดเช่นนี้มือเฉินเสียนไม่เหมือนกับมือหลิ่วเหมยอู่ที่เขาเคยเห็น หลิ่วเหมยอู่อ่อนนุ่มไร้กระดูก แต่มือเธอดูแข็งแกร่งมาก คมชัดและเรียบเนียน ความโค้งเว้าของนิ้วงดงามอย่างยิ่งอวี้เยี่ยนหยิบผลบ๊วยที่เธอชอบทานออกมาด้วยใบหน้ากังวล ต้องการหยิบลูกดอกของเฉินเสียนแต่ก็ไม่กล้า กล่าวขึ้นว่า “องค์หญิงเพคะ พระองค์เล่นมาหนึ่งชั่วยามแล้ว ไม่ปวดมือหรือเพคะ? รีบไปพักผ่อนเถอะ ของอันตรายเช่นนี้มอบให้บ่าวดีกว่านะเพคะ”ลูกดอกนั้นปลายด้านหนึ่งคมมาก หากไม่ระวังอาจกรีดฝ่ามือได้ พิษด้านบนเฉินเสียนล้างมันสะอาดแล้ว เธอรู้สึกว่าลูกดอกนี้เล่นสะดวกมืออย่างยิ่งเฉินเสียนกล่าวด้วยอารมณ์ “ชิ สิ่งของที่ยิ่งอันตรายก็จะยิ่งสวยงามและมีคุณภาพ” เธอสังเกตลูกดอกสีดำบริสุทธิ์งดงามลูกนี้อย่างละเอียด แล้วครุ่นคิดอีกครั้ง “ไม่รู้ว่าหากนำเจ้านี่แทงฉินหรูเหลียง จะรู้สึกอย่างไรกันนะ”453
สีหน้าเธอมีความกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัดสิ้นสุดประโยค เสียงมืดมนของฉินหรูเหลียงที่อยู่ทางเข้าสวนก็ดึงผ่านเข้ามา“ท่านก็ลองดูสิ”เฉินเสียนหันศีรษะไปด้านข้าง เลิกคิ้วสูง ขมวดเป็นปม จ
