ากนั้นก็หัวเราะออกมา “เฮ้ สุนัขฉิน”ฉินหรูเหลียง “ท่านอยากตายใช่หรือไม่?”อวี้เยี่ยนพยุงเฉินเสียนลุกขึ้น เฉินเสียนมองรอบๆ แล้วกล่าวขึ้น “ใช่ แต่ข้าไม่รู้ว่าจะไปตายที่ใด ท่านช่วยข้านำทางสิ”อวี้เยี่ยนกล่าว “องค์หญิงเพคะ บ่าวประคองพระองค์กลับห้องไปพักผ่อนนะเพคะ”เฉินเสียนไม่สนใจฉินหรูเหลียง พูดจบก็หันตัวจะกลับห้อง“หยุด” เธอหันศีรษะ ฉินหรูเหลียงยื่นมือออกไป “เอามา”“ท่านต้องการสิ่งใดหรือ?” เฉินเสียนถามฉินหรูเหลียงหรี่ตา รู้ว่าเธอรู้อยู่แล้วยังแกล้งถาม กล่าวด้วยสายตาเย็นยะเยือก “ลูกดอก”เฉินเสียนยกมุมปากยิ้ม ก้มหน้ามองลูกดอกในมือ “ท่านต้องการแล้วข้าต้องให้หรือ?”เขามาเพื่อต้องการลูกดอกนี้โดยเฉพาะ ถึงไม่รู้ว่าลูกดอกนี้ใครเป็นผู้ยิง แต่จุดประสงค์คือต้องการชีวิตเขา จับตัวฆาตกรไม่ได้ หากดูอาวุธสังหารอย่างละเอียดไม่แน่ว่าอาจจะสืบที่มาของลูกดอกได้454
ฉินหรูเหลียงขมวดคิ้วอย่างเย็นชา “ท่านเก็บสิ่งนี้ไว้ทำไม?”“เอาไว้จัดการไก่กับสุนัขที่ก้าวร้าว”ความโกรธฉินหรูเหลียงเพิ่มขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า “ตอนที่ข้าขอดีๆ ท่านก็อย่าต่อต้าน! ต้องการให้ข้าลงมือใช่หรือไม่!”เฉินเสียนค่อยๆ กล่าว “ท่านให้เหตุผลสิว่าทำไมข้าต้องมอบให้ท่าน”“มันคือเบาะแสในการติดตามฆาตกร”เฉินเสียนยิ้ม เกี่ยวเส้นผมที่ติดมุมปาก กล่าวขึ้น “ไม่เกี่ยวกับข้า ฆาตกรไม่ได้มาสังหารข้าเสียหน่อย อ่อ หากครั้งหน้าฆาตกรมาอีก ไม่แน่ข้าอาจจะต้องเลี้ยงอาหารเขาส
