ักมื้อ เพราะเขาทำได้ยอดเยี่ยมมาก!”“เฉินเสียน นี่ท่านอยากให้ข้าตายมากหรือ?” แววตาฉินหรูเหลียงมืดลงเฉินเสียนสะบัดมุมกระโปรง หรี่ตากล่าว “ใช่ที่ไหนกัน หากข้าอยากให้ท่านตาย แล้วท่านตาย ท่านยังมายืนพูดต่อหน้าข้าได้หรือ?” เธอพูดอย่างเย้าหยอก“เหตุผลนี้โน้มน้าวข้าไม่ได้ ท่านยังมีเหตุผลอื่นหรือไม่?”“ลูกดอกนี้มันใช้เพื่อสังหารข้า ท่านคิดว่าข้าจะดูมันไม่ได้หรือ?”“อ่า บนนี้สลักชื่อท่านไว้หรือไง? ท่านบอกไม่ได้นะว่าสิ่งนี้มันคือของจวนแม่ทัพท่านนะ?”เฉินเสียนกล่าวอีกครั้ง “ลูกดอกลูกนี้ตอนนั้นมันปักอยู่บนไม้กระดาน ใครหยิบได้ก่อนก็เป็นของคนนั้น ตอนนั้นท่านกลัวตายเลยไม่ได้หยิบ แต่พอข้าเอากลับมาทำความสะอาดเองท่านก็อยากเอามันไป แม่ทัพฉิน ท่านกล่าวหาว่าผู้อื่นทำให้ท่านเสียหน้าได้อย่างไร ท่านเองนั่นแหละที่ไร้ยางอาย!”455
ฉินหรูเหลียงกัดฟัน ทำไมเขาต้องพยายามสื่อสารดีๆ กับผู้หญิงคนนี้ด้วย?เปลืองนํ้าลายแท้ๆ เลย!เมื่อเห็นฉินหรูเหลียงจะเดินมาแย่งไปตรงๆ เฉินเสียนก็มอบลูกดอกให้อวี้เยี่ยนอย่างสงบนิ่ง เอ่ยกำชับ “เอาไป โยนไว้ในกระโถนปัสสาวะใต้เตียงข้า หากท่านแม่ทัพต้องการไปควักในกระโถนปัสสาวะ ก็ส่งให้เขาควัก”ฉินหรูเหลียงโกรธจนหน้าเขียว “เฉินเสียน!”เฉินเสียนแคะขี้หู ยิ้มกริ่มขณะกล่าวขึ้น “ต้องการหรือ?” เธอยกนิ้วหนึ่งขึ้น“หนึ่งพันตำลึง ข้าจะขายมันให้ท่าน”ฉินหรูเหลียงโกรธจัดแต่ยิ้ม “ท่านโลภมากเสียจริง! ต้องการเงินใช่ห
