เห็นได้ชัดว่าลูกดอกนี้พุ่งไปที่ฉินหรูเหลียงเฉินเสียนโกรธไม่มีสิ้นสุด นางเกือบเกิดอุบัติเหตุได้รับบาดเจ็บจากนั้นก็รู้สึกเสียใจ กล่าวด้วยความอารมณ์เสีย “เตะนี้มิสมควรจริงๆ!” นางเหลือบมองฉินหรูเหลียงสภาพสะบักสะบอม หากนางไม่เตะออกไป ขณะนี้ฉินหรูเหลียงคงโดนลูกดอกยิงไปแล้วฉินหรูเหลียงหันกลับมามองเธอด้วยความเย็นชา เดินไปหน้าไม้กระดานแล้วยกมือเอาลูกดอกออกเฉินเสียนยิ้มหยันและกล่าว “ไม่โดนลูกดอกยิง แต่กลับไปสัมผัส ตายเพราะโดนพิษ แม่ทัพใหญ่จะเป็นแม่ทัพที่ตายได้เสียเปรียบที่สุดในต้าฉู่”ดวงตาฉินหรูเหลียงมืดลงฉินหรูเหลียงเดินเข้าไปใกล้ถึงได้พบว่า บนลูกดอกมีพิษ ถ้าปกติก็ไม่เป็นไรแต่ขณะนี้เขามีบาดแผลบนมือ หากไม่ระวังจะโดนและทำให้เกิดพิษเฉินเสียนให้อวี้เยี่ยนนำผ้าเช็ดหน้ามาห่อลูกดอกออกมาอย่างระมัดระวังไม่ได้ตั้งใจจะให้ฉินหรูเหลียง แต่เก็บเอาไว้เอง แล้วกล่าวว่า “ไป กลับบ้านค่อยครวจสอบ”ของเล่นชิ้นนี้สวยงาม และมีนํ้าหนักมาก หลังจากล้างพิษด้านบนของมันแล้วก็สามารถใช้ป้องกันตัวได้446
เฉินเสียนเดินไปข้างหน้า กล่าวอย่างช้าๆ “ยังสู้ได้อยู่หรือไม่? ท่านจำไว้นะข้าช่วยชีวิตท่านไว้ พิษด้านบนรุนแรงมาก มิเช่นนั้น ท่านจะโดนพิษและตายทันที”ฉินหรูเหลียงกล่าว “ท่านคิดว่าเป็นเช่นนี้ จะสามารถลบทุกอย่างที่ท่านทำได้หรือ? เฉินเสียน ท่านจะมีสักวันที่ขอความเมตตาจากข้า”เฉินเสียนเลิกคิ้ว “หากรู้ว่ามีคนจะยิงลูกดอกท่าน ข้าไม่เตะ
