ายไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจขนาดนี้ ถึงขนาดกล้ากอดกันนัวเนียต่อหน้าต่อตาเขา“มาเร็ว โจวโจวน้อย มากินอีกคำเร็ว~”เหลียนชิงโจวหันกลับไปมองฉินหรูเหลียง พร้อมกับถามขึ้นว่า : “ท่านแม่ทัพฉินทานข้าวแล้วหรือยัง? จะมานั่งทานด้วยกันหรือไม่?”ฉินหรูเหลียงสาวเท้าเดินตรงเข้ามา จากนั้นก็ตบโต๊ะด้วยฝ่ามือทั้งสอง จนโต๊ะแตกหักแยกเป็นหลายส่วนเฉินเสียนเองก็รู้สึกฉุนขึ้นมาทันที437
ดูแล้วที่จวนท่านแม่ทัพมีแค่เซียงซั่นกับหลิ่วเหมยอู่คงยังไม่พอสินะ สุนัขฉินถึงได้ยังคิดจะมาหาเธอ?เฉินเสียนยื่นมือไปหยิบถ้วยบนโต๊ะโยนใส่ฉินหรูเหลียง ฉินหรูเหลียงรับได้ทันสายตาของเขาเย็นยะเยือกราวกับนํ้าแข็งเดือนสิบสองในเหมันตฤดูเฉินเสียนพูดขึ้นว่า : “***สมองโดนประตูหนีบแล้วบวมจนเป็นหนองรึไงกัน?”ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นว่า : “ข้าจะถามท่านเพียงแค่คำเดียว วันนี้ท่านจะกลับไปกับข้าหรือไม่?”“ข้าไม่กลับ แล้วจะทำไม?”ฉินหรูเหลียงหันไปมองเหลียนชิงโจว : “งั้นข้าก็จะสั่งสอนเขาให้เละจนแม้แต่ใบหน้าก็จำไม่ได้”เฉินเสียนมองไปยังเหลียนชิงโจว คนคนนี้แม้แต่อุ้มเธอยังแทบจะหมดแรงหากฉินหรูเหลียงตีเขาขึ้นมาจริงๆ คงจะไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลยเฉินเสียนกินอาหารเช้าไปพอประมาณแล้ว ถึงแม้ว่าฉินหรูเหลียงจะไม่มา เธอเองก็จะกลับไปอยู่ดี เธอจึงโบกมือด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย พร้อมกับพูดขึ้นว่า :“จิ้งจอกเหลียน ข้ากลับก่อนนะ”เหลียนชิงโจวเลิกคิ้วขึ้นสูง : “องค์หญิง กระหม่อมเตรียมเก
