ี้ยวส่งพระองค์กลับ”ฉินหรูเหลียงถลึงตาพร้อมกับพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงเย็นชา : “ไม่ต้อง”438
เมื่อออกจากประตูไปแล้ว เกี้ยวที่เหลียนชิงโจวเตรียมไว้ก็จอดนิ่งอยู่ตรงนั้นฉินหรูเหลียงเองก็ไม่ยอมให้เฉินเสียนขึ้นเกี้ยวอย่างแน่นอน เขายื่นมือมาจับเฉินเสียนไว้ แล้วดึงเฉินเสียนออกไปจากตรงนั้นอย่างหยาบคายเฉินเสียนเดินโซเซไม่กี่ก้าว อวี้เยี่ยนที่เดินตามอยู่ด้านหลังที่กลัวจนใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ จึงพูดขึ้นว่า : “ท่านแม่ทัพโปรดถนอมด้วย! องค์หญิงกำลังตั้งครรภ์!”ฉินหรูเหลียงหัวเราะขึ้นด้วยความเย็นชา : “นางตั้งท้องแต่ไม่รู้จักถนอมเคารพตนเอง ไยข้าต้องมาถนอมด้วยเล่า?!”ออกจากซอยเล็กเข้าสู่ถนนใหญ่ ด้านหน้าก็คือตลาดที่คึกคักแล้วเฉินเสียนที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ จึงพูดขึ้นว่า : “สุนัขฉิน เมื่อคืนท่านคงยังไม่อิ่มหนำสำราญสินะ!”ฉินหรูเหลียงสูดลมหายใจเข้าลึก กลางถนนใหญ่ที่มีผู้คนมากมายแบบนี้ นางยังจะกล้าพูดจาไร้มารยาทอย่างนี้ ดึงดูดสายตาผู้คนที่สัญจรไปมาจนพากันเหลียวหลังกลับมาดูแน่สิ เขากำลังฉุดลากหญิงตั้งครรภ์ไปตามท้องถนน ดูแล้วก็เหมือนกำลังขืนใจผู้อื่นโดยแท้เพียงชั่วอึดใจ จู่ๆ เฉินเสียนก็ตะโกนร้องดังลั่น : “ทุกคนมาดูเร็ว มีคนกำลังทารุณกรรมคนท้องจ้า!”
439
