เหลียนชิงโจวสั่งให้คนใช้ไปเอาลูกเชอร์รี่มาเฉินเสียนยกเค้กออกจากกล่อง จากนั้นก็วางลูกเชอร์รี่สีแดงสดไว้ตรงกลางเค้ก พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ห้องครัวของข้ามีวัตถุดิบไม่ครบ ถึงแม้ว่าจะอบไหม้ไปสักหน่อย แต่ก็ยังถือว่ากินได้”เหลียนชิงโจวเงียบไปครู่หนึ่ง : “นี่มันคืออะไร?”“เค้กวันเกิดไง” เฉินเสียนตอบกลับ : “จิ้งจอกเหลียน สุขสันต์วันเกิด”เหลียนชิงโจวอึ้งตาค้าง จากนั้นก็มีประกายแสงอันอบอุ่นปรากฏขึ้นบนดวงตาของเขา เขายิ้มขึ้นอย่างทำตัวไม่ถูก : “องค์หญิง มีนํ้าใจแล้ว”เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นมองเขา : “เจ้ารู้สึกเกรงใจเหรอ?”เหลียนชิงโจวตอบกลับไปว่า : “หลายปีมานี้กระหม่อมอยู่แต่ข้างนอก ยังไม่เคยมีผู้ใดจัดวันเกิดให้หระหม่อม”“ต่อไปภายภาคหน้า ข้าจะจัดวันเกิดให้เจ้าเอง” แสงสว่างของเปลวไฟในตะเกียงกระทบใบหน้าของเธอ สีหน้าท่าทางสงบสุขุม รอยยิ้มที่อ้อยอิ่ง ทำผู้อื่นใจสั่นไม่น้อย“ฉินหรูเหลียงคงจะตาบอดสนิท” เหลียนชิงโจวจู่ๆ ก็พูดขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย“หา?”426
เหลียนชิงโจวยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “เขาไม่รู้จักรักษาทะนุถนอมองค์หญิงผู้หญิงอย่างองค์หญิง สามารถพบเจอแต่ไม่สามารถเรียกร้องให้กลับมาได้” เขาตักชิมเค้กที่เธอทำมาให้ อร่อยหวานสดชื่น หอมกรุ่นรสชาติดีเฉินเสียนยิ้มขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ขอเพียงแค่ข้าไม่ได้ตาบอดก็เพียงพอแล้ว”มื้อคํ่าที่สมบูรณ์แบบ เฉินเสียนและอวี้เยี่ยนก็พากันนั่งลงทานอาหารด้วยกั
