ังขอรับ……”เฉินเสียนจู่ๆ ก็ชี้ไปทางด้านหลังของฉินหรูเหลียง พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “นั่นอะไรน่ะ?”ฉินหรูเหลียงหันหน้าไปดู แต่กลับไม่เห็นอะไรพอเขาหันหน้ากลับมา เฉินเสียนได้พาอวี้เยี่ยนวิ่งไปไกลแล้ว พวกบ่าวรับใช้ต่างพากันเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าส่งเสียง“เฉินเสียน หยุดอยู่ตรงนั้น!” ฉินหรูเหลียงตะโกนด้วยความโกรธ“ท่านแม่ทัพ ดับเพลิงสำคัญกว่า ดับเพลิงสำคัญกว่า!”เฉินเสียนและอวี้เยี่ยนพากันวิ่งทุลักทุเลกลับถึงสวนสระวสันตฤดู เหงื่อท่วมตัวราวกับอาบนํ้ามายังไงอย่างงั้น หลังจากนั้นก็เปลี่ยนชุดกระโปรงสะอาดสีลูกท้อได้ยินมาว่าเกี้ยวของเหลียนชิงโจวมาถึงหน้าประตูใหญ่แล้ว เฉินเสียนนำเค้กใส่เข้าไปในกล่อง แล้วพาอวี้เยี่ยนออกจากสวนสระวสันตฤดูด้วยฉินหรูเหลียงเวลานี้ได้เข้ามาขวางอยู่ที่ห้องโถงใหญ่นี่มันก็คํ่าแล้ว ห้องครัวก็ไฟไหม้ และในจวนท่านแม่ทัพก็ยังไม่ทันได้ทำอาหาร423
ฉินหรูเหลียงจ้องไปยังกล่องของกินของเฉินเสียน พูดขึ้นด้วยเสียงขรึม :“เอาของที่ท่านทำไว้ที่นี่”เฉินเสียนหัวเราะ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “คืนนี้คงไม่ได้กินข้าวสินะ? งั้นก็ขอโทษด้วย ข้าอดได้ แต่เด็กในท้องห้ามอด เพราะฉะนั้นข้าจะรีบไปทานมื้อคํ่าที่งานเลี้ยงแล้ว”“เฉินเสียน หากวันนี้ท่านกล้าออกจากบ้านไปแม้แต่ก้าวเดียว ก็อย่าได้กลับมาที่นี่อีก” ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นตามหลังเฉินเสียนหยุดเดิน ตอบกลับด้วยนํ้าเสียงที่เรียบเฉย : “งั้นคืนนี้ข้าก็จะไม่กลับมา” เธอหม
