ุนตัวหันกลับไปมองเขาด้วยสีหน้าที่เย็นชา : “ท่านแม่ทัพ ท่านใช้ชีวิตของท่าน ข้าก็จะใช้ชีวิตของข้า อย่ามาก้าวก่ายข้าอีก ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ไว้หน้าท่านแล้วนะ”เธอเหลือบตามองเขา ยิ้มขึ้นที่มุมปาก ใบหน้าของเธอถูกย้อมไปด้วยแสงสีแดงของพระอาทิตย์อัสดง แล้วจึงหันหน้ากลับไป : “ไม่เช่นนั้น ผู้หญิงทั้งสามจะถูกมัดรวมอยู่ในละครเรื่องเดียว ข้าจะทำให้ท่านสิ้นหวังอย่างสุดซึ้ง”ฉินหรูเหลียงมองแผ่นหลังของนางที่เดินออกจากประตูใหญ่ไปจนลับตา จึงค่อยๆ ได้สติขึ้นมานางเมินใส่เขาเสมอฉินหรูเหลียงรู้สึกว่าตัวเองกินยาผิดรึไงกันนะ ต่างคนต่างอยู่ไม่เกี่ยวข้องกันก็ดีอยู่แล้วนี่ เฉินเสียนจะไปที่ไหน จะไปทำอะไร เขาไม่จำเป็นต้องห่วงเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วทำไมตอนนี้ถึงอยากจะไปยุ่งเรื่องของนางนักล่ะ?424
เขาคิดว่า อาจจะเป็นเพราะกลัวว่าเฉินเสียนจะไปก่อความวุ่นวายให้เขาอับอายขายหน้าได้แต่คนที่จะขายหน้าก็ควรจะเป็นเฉินเสียนที่ขาดพื้นฐานจริยธรรมและเป็นผู้ถูกวิพากษ์วิจารณ์สิถึงจะถูกแต่เมื่อคิดแบบนี้แล้ว ฉินหรูเหลียงก็ยังรู้สึกโกรธไม่หาย“องค์หญิง รู้สึกว่าท่านแม่ทัพจะใส่ใจเรื่องที่องค์หญิงออกมาหาคุณชายเหลียนมากนะเพคะ”“เขากลัวว่าข้าจะไปสร้างเรื่องสร้างราวขายหน้าไว้ข้างนอกน่ะสิ” เฉินเสียนพูดขึ้นอย่างโกรธแค้น : “เพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่มีเงินเพียงพอที่จะไปทุ่มให้ผู้ชายไม่อย่างนั้นข้าจะสวมเขาให้เสียจนนับไม่ถ้วน”อวี้เยี่ยนกลอกตามองบน : “อ
