่ทัพในตอนบ่าย หลังเรือนก็เต็มไปด้วยความวุ่นวายได้ยินมาว่าในที่สุดฉินหรูเหลียงก็จะส่งเซียงซั่นออกไป แต่แทนที่จะให้สถานะกับนาง เขาวางแผนที่จะส่งนางออกไปถ้านางตกลง ฉินหรูเหลียงจะให้เงินนาง แล้วส่งนางไปที่อื่น และนางก็สามารถมีชีวิตที่ดีได้อย่างน้อยก็ยังดีกว่าตอนนี้ที่นางเป็นสาวใช้แต่สิ่งสำคัญคือต้องดูว่าเซียงซั่นเต็มใจไปหรือไม่405
นางใช้แรงไปมากมายสำหรับสิ่งนี้ ฉินหรูเหลียงยอมส่งเธอออกไปเพื่อเอาใจหลิ่วเหมยอู่ได้อย่างไรกันเมื่อเฉินเสียนไปที่นั่น เธอเห็นเซียงซั่นร้องไห้นํ้าตาไหลเปื้อนเต็มหน้าเธออดไม่ได้ที่จะคัดค้าน แต่สาวใช้ทั้งสองได้นำกระเป๋าของนางออกไปแล้วเซียงซั่นงอขาและคุกเข่าต่อหน้าเฉินเสียน ดึงกระโปรงของเฉินเสียนแล้วขอร้อง “องค์หญิง ท่านไปบอกท่านแม่ทัพว่าอย่าขับไล่บ่าวออกไปเลยได้หรือไม่เพคะ? บ่าวอยากที่จะอยู่ในจวนแม่ทัพแห่งนี้ไม่ไปไหนทั้งสิ้นเพคะ!”เฉินเสียนหลับตาลงอย่างเฉยเมยและมองดูนางร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง เอื้อมมือไปเช็ดนํ้าตาบนใบหน้าของเซียงซั่น ลูบความเปียกชื้น เลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า“เจ้าร้องไห้กับข้าแล้วได้อะไร?”เซียงซั่นไม่มีทางเลือกจริงๆ และกล่าวว่า “บ่าวควรทำอย่างไร?”“ไม่ไปใช่หรือไม่ ตายก็ตายในจวนแม่ทัพสินะ?” เฉินเสียนกล่าวหยอกล้อเซียงซั่นตกตะลึง ก็เข้าใจความหมายของเฉินเสียนทันทีทันใดนั้นที่สาวใช้ถือกระเป๋าเดินทางออกมา เซียงซั่นกัดฟันของเธอ ลุกขึ้นและวิ่งไปชนเสาข้างๆ!“
