ูทางชี้แนะหรือไม่?”“เร็ว ๆ นี้ข้าวางแผนที่จะตั้งเรือสินค้าสองลำเพื่อขนส่งสินค้าไปกลับจากเมืองหลวง ท่านต้องการร่วมด้วยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”เฉินเสียนกล่าว “ท่านพูดแล้ว ไม่มีเหตุผลที่ข้าจะไม่ควรเข้าร่วม เรือสินค้าลำนี้ แม้ว่าจะไม่ต้องขนสินค้าด้วยตัวเอง แต่ข้าสามารถเรียกค่านายหน้าได้ใช่หรือไหม?เส้นทางนํ้าต้าฉู่สามารถตรงถึงแม่นํ้าในเมืองหลวง นอกจากการขนส่งสินค้ายังสามารถบรรทุกคนได้และการขายตั๋วยังสามารถนำมาเป็นผลประโยชน์ระยะยาวได้อีกด้วย ”404
เหลียนชิงโจวยิ้มและเอ่ยว่า “ดูเหมือนว่าองค์หญิงจะได้รับประโยชน์มากมายเพียงว่าถ้าใช้เพื่อขายตั๋วให้กับผู้คนก็จะใช้เวลานานในการเก็บทุนคืน นี่เป็นการลงทุนระยะยาว และองค์หญิงอาจจะไม่มีรายรับในช่วงเวลาที่นานพอสมควรพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เช่นนั้นข้าลงทุน มีเรือหนึ่งลำ บางทีมันอาจจะสามารถเตรียมพร้อมสำหรับเหตุฉุกเฉินได้ เรือหนึ่งลำราคาเท่าไหร่หรือ?”“ไม่ต้องรีบร้อนไปพ่ะย่ะค่ะ กว่าที่เรือจะมาถึงเมืองหลวงยังมีเวลาอีกสองสามเดือน ในช่วงสองสามเดือนหากหนังสือคนทรามขององค์หญิงขายเงินได้มากขึ้นก็ประสบความสำเร็จแล้วล่ะพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อได้ยินเหลียนชิงโจวว่า หนังสือคนทรามที่เฉินเสียนนวาดในร้านขายตำรานั้นได้ขายนอกเมืองหลวงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เฉินเสียนก็จะได้รับเงินระหว่างทางกลับเธอก็ครุ่นคิดว่าจะเพิ่มเงินสองพันตำลึงในมือของเธอได้อย่างไรเมื่อกลับไปที่จวนแม
