วนแม่ทัพนางสามารถเดินไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระหลังจากที่เซียงซั่นได้รับข้อยกเว้นนี้ นางก็รีบไปที่สวนสระวสันตฤดูเป็นอันดับแรกเซียงซั่นกล่าวว่า “คราวนี้ขอบพระคุณองค์หญิงที่ช่วยหม่อมฉันทันเวลาเพคะ”เฉินเสียนนอนลงใต้ร่มไม้ พินิจพิจารณา กะพริบตาฟังคำที่เซียงซั่นกล่าวและกล่าวว่า “แน่นอน เพราะข้าลงเงินกับเจ้าไป”“มีเรื่องที่บ่าวไม่เข้าใจเพคะ” เซียงซั่นเอ่ยเรียบๆ “ครั้งที่แล้วที่ท่านแม่ทัพปฏิบัติต่อบ่าว…ดุร้ายราวกับหมาป่ากับเสือยังไงยังงั้นเพคะ แต่ปกติบ่าวเข้าใจว่าท่านแม่ทัพเป็นคนควบคุมตนเองได้มาก และบ่าวก็เกรงว่าเรื่องจะเกิดเรื่องเหมือนครั้งที่แล้ว…”“เจ้ากลัวหรือ?” เฉินเสียนหัวเราะ เหล่มองนางแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่คิดว่าเจ้ากลัว แต่กลับเหมือนได้ลิ้มรสความหวาน อยากรู้ไหมว่าข้าใส่อะไรลงในกล่องขี้ผึ้งหอม?”397
เซียงซั่นหยุดเดินเป็นวนแล้วกล่าวว่า “เพคะ บ่าวอยากรู้ คราวที่แล้วท่านแม่ทัพบอกว่าบ่าวหอมมาก กลิ่นหอมทำให้ท่านแม่ทัพคลั่งแทบบ้า และคืนนั้นบ่าวก็ทาเพียงแค่ขี้ผึ้งหอมที่องค์หญิงให้เพคะ”เฉินเสียนใช้นิ้วเคาะที่จับเก้าอี้ กล่าวอย่างครุ่นคิด “สูตรลับ ทำไมข้าต้องบอกเจ้าล่ะ?”เซียงซั่นตกตะลึงเฉินเสียนลุกขึ้น ขาของเธอทั้งสองข้างตกลงที่พื้น และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“กล่องแรกนี้เป็นการลงทุนของข้า ข้าสามารถให้เจ้าได้โดยไม่ต้องเสียเงิน แต่กล่องที่สองและกล่องที่สามไม่สามารถยกให้โดยไม่มีค่าตอบแทนได้”เซียงซั่นเงยห
