นางให้เซียงหลิงนำกระจกมาให้นางส่อง ปรากฎว่าเมื่อนางส่องก็ฉายใบหน้าบวมราวกับซาลาเปาอย่างไรอย่างนั้น นางโยนกระจกลงกระจัดกระจายไปทั่วด้วยแรงโทสะหลิ่วเหมยอู่นอนปวดใจเจียนตายอยู่บนเตียง นํ้าตารินไหล ในหัวพลันคิดถึงเรื่องที่เฉินเสียนเหยียดหยามนางที่ศาลานางเกลียดจนจิกผ้าปูที่นอนแน่น ขบฟันกล่าว “เฉินเสียน เจ้าจะต้องชดใช้ให้ข้า!”เซียงหลิงร้องไห้สะอึกสะอื้นกล่าว “นายหญิงวางแผนจะทำอะไรเจ้าคะ?”หลิ่วเหมยอู่หันกลับไปมองนาง กล่าวว่า “รอท่านแม่ทัพมารุ่งเช้า สิ่งที่เฉินเสียนทำทั้งหมดในคืนนี้ เจ้ารู้ใช่ไหมว่าควรพูดอย่างไร?”เซียงหลิงพยักหน้ากล่าว “บ่าวมีเรื่องจะถามเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าควรมิควรเอ่ยเจ้าค่ะ”“พูดมา”“นายหญิงคิดว่าท่านแม่ทัพสำคัญกว่าหรือแก้แค้นองค์หญิงสำคัญกว่าเจ้าคะ?” เซียวหลิงถามหลิ่วเหมยอู่ตาแดง แน่นอนว่าสำหรับนางฉินหรูเหลียงย่อมสำคัญกว่า! แต่นางจะไปพบหน้าได้อย่างไร? นางคิดอะไรไม่ออก ตอนนี้นางแค่อยากจะชำระแค้นเฉินเสียนให้จบแล้วค่อยไปสนใจเรื่องอื่น!383
แต่ทว่าเซียงหลิงกล่าวว่า “นายหญิง รุ่งเช้าบ่าวสามารถบอกเรื่องเมื่อคืนได้ทว่าถ้าองค์หญิงปฏิเสธ ก็จะเหมือนกับครั้งที่แล้วที่นายหญิงตกสระนะเจ้าคะ บ่าวและนายหญิงล้วนไม่มีหลักฐาน……”หลิ่วเหมยอู่จ้องมองเซียงหลิง กล่าว “บาดแผลบนร่างกายของข้ายังมิใช่หลักฐานอีกหรือ?!”เซียงหลิงกระซิบอีกครั้ง “นายหญิง พรุ่งนี้ท่านกับองค์หญิงทะเลาะกัน คนที่ได้ผลประโยชน์ก็ค
