ก กำลังเตรียมของให้หลิ่วเหมยอู่ไปอาบนํ้า เมื่อเห็นว่าฉินหรูเหลียงมารีบแสดงความเคารพ กล่าวว่า “บ่าวคาระวะท่านแม่ทัพเเจ้าค่ะ”“นายหญิงล่ะ?”“นายหญิงกำลังหลับอยู่เจ้าคะ” เซียงซั่นกล่าว “เมื่อคืนนี้นายหญิงรอท่านแม่ทัพกลับมาจนดึก กว่าจะได้นอนก็ดึกแล้วเเจ้าคะ แม้แต่อาหารเย็นก็ไม่ได้รับประทานเจ้าคะ”ฉินหรูเหลียงยิ่งละอายใจ ผ่อนคลายแล้วเข้าห้องไปนั่งสักพักหลิ่วเหมยอู่เหมือนว่าจะยังไม่ตื่น นอนตะแคงหันหลังให้เขา แผ่นหลังเรียวและอ่อนโยนในใจฉินหรูเหลียงเกิดความสงสารขึ้นมา แต่ก็เกรงว่าจะเสียงดังจนนางตื่นจึงอยู่ไม่นานนัก ตอนลุกขึ้นก้มลงไปจูบหัวข้างหูนาง กล่าวเบาๆว่า “เหมยอู่ รอเรื่องวุ่นวายนี่จบ ข้าสัญญาว่าจะมาอยู่กับเจ้า ชดใช้เรื่องเมื่อคืนให้กับเจ้า”หลิ่วเหมยอู่ขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ตื่น385
หลังจากนั้นฉินหรูเหลียงจึงหันหลังจากไปเมื่อเซียงหลิงเข้ามาปรนนิบัติ ก็กล่าวว่า “นายหญิง ท่านแม่ทัพไปแล้วเจ้าค่ะ”หลิ่วเหมยอู่จึงลุกขึ้น นํ้าตารินไหลเห็นแล้วก็รู้สึกสงสารนางไม่ได้ยกเรื่องเมื่อคืนมาพูดกับเซียงหลิงอีก แม้ว่าในใจจะอึดอัดเพียงใดก็ต้องแสร้งเหมือนว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้น เช่นนี่ก็จะไม่ให้โอกาสอะไรทั้งสิ้นแก่เซียงซั่น นอกเสียจากว่าฉินหรูเหลียงมาพูดเรื่องนี้กับหลิ่วเหมยอู่ด้วยตัวเองแต่ทว่าฉินหรูเหลียงจะเอ่ยปากได้อย่างไรดังนั้นถึงแม้ว่าเซียงซั่นจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับฉินหรูเหลียงไปแล้วเมื่อคืน ฉิ
