หน่งเซียงซั่นนั้นแล้วจะกำจัดเซียงซั่นให้สิ้นซาก”หลิ่วเหมยอู่ทายาที่ใบหน้าไปสองครั้งแล้ว ในตอนเช้าก็ประคบนํ้าแข็งไปอีกถึงแม้ว่าจะบวมน้อยลงไปมากแล้วแต่ก็ยังคงแดงอยู่มากนางสวมผ้าคลุมหน้า แทบรอไม่ไหวที่จะพาเซียงหลิงไปยังหลังเรือนที่เซียงซั่นทำงานอยู่เซียงซั่นให้ผลประโยชน์กับแม่เฒ่า แม่เฒ่าจึงเอางานที่นางจะต้องทำเลื่อนไปตอนบ่าย ตอนเช้าเซียงซั่นจึงได้นอนชดเชยอยู่ในห้องตั้งแต่รุ่งสางที่เซียงซั่นกลับมา แม่เฒ่าเห็นว่าท่าทางของนางไม่ค่อยมั่นคงนักจึงพอจะเดาอะไรได้แล้ว387
ถ้าเซียงซั่นจงใจจะยั่วยวนหนุ่มคนรับใช้ของจวนแม่ทัพ ทำไมจะต้องแต่งตัวแบบนี้ นางคงจะไปประจบประแจงชายผู้สูงศักดิ์มากกว่าไม่ใช่ว่าแม่เฒ่าไม่รู้เรื่องราวที่เซียงซั่นและฉินหรูเหลียงเคยอะไรกันถ้าหากว่าในอนาคตเซียงซั่นบินไปถึงจุดนั้น ตอนนี้แม่เฒ่าทำเรื่องให้นางไม่ใช่ว่าเท่ากับหาเรื่องให้ตัวเองหรอกหรือ แม่เฒ่าไม่ได้ถามอะไร ให้นางเข้าห้องไปพักผ่อนใครจะคิดว่าในตอนเช้าหลิ่วเหมยอู่จะพาสาวใช้มา ยิ่งรับประกันสิ่งที่แม่เฒ่าคาดเดาในใจไปอีกดวงตาคู่สวยของหลิ่วเหมยอู่เคร่งขรึม เอ่ยถาม “เซียงซั่นล่ะ? ไปพาตัวนังสารเลวนั่นมาให้ข้า”แม่เฒ่าไม่อยากรนหาเรื่องให้ตัวเอง นางจึงรีบเข้าไปในห้อง และดึงเซียงซั่นที่กำลังหลับไหลออกมาเซียงซั่นคุกเข่าลงบนพื้นและมองขึ้นไปเห็นหลิ่วเหมยอู่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ ในใจตื่นตระหนกตกใจ ใบหน้าและเสื้อผ้าของเธอดูไม่เรียบร้อยยุ่
