งเหยิง และกระโปรงเปิดมาครึ่งนึงนั้นไม่สามารถซ่อนร่องรอยที่เต็มร่างกายของเธอได้กระตุ้นสายตาของหลิ่วเหมยอู่อย่างมากหลิ่วเหมยอู่ถามยํ้าทีละคำ “เซียงซั่น เจ้ารู้ความผิดหรือไม่?”เซียงซั่นคุกเข่าลงอย่างถ่อมตัวและกล่าวอย่างร้อนรน “นายหญิงเจ้าคะ บ่าวไม่รู้ว่าบ่าวทำอะไรผิดหรือเจ้าคะ”ดูแล้วว่าถ้าฉินหรูเหลียงไม่อยู่ ให้ตายยังไงเซียงซั่นก็คงไม่ยอมรับ ถ้าตอนนี้ยอมรับต่อหน้าหลิ่วเหมยอู่แล้วนั้น นางคงรู้ว่าตัวนางคงไม่มีทางไปต่อได้ดีแน่หลิ่วเหมยอู่กัดฟันอย่างโกรธเกลียด รู้ดีอยู่แก่ใจว่าเซียงซั่นเสแสร้งแกล้งโง่แต่นางก็ไม่สามารถลงโทษเซียงซั่นในเรื่องนี้ได้388
