หลิ่วเหมยอู่สะอื้นไห้อยู่เงียบๆ“เพียงแต่ไม่รู้ว่า ความเจ็บปวดที่เจ้าได้รับตอนนี้ จะเทียบได้ถึงครึ่งหนึ่งของความเจ็บปวดที่เจ้าแมวน้อยของข้าได้รับตอนที่ถูกเจ้าทรมาทรกรรมตามอำเภอใจไหม”“เจ้าฆ่ามันลงได้อย่างไร? ไม่รู้หรือว่าต้องมีคนรับผิดชอบสิ่งที่ทำลงไป…เหมยอู่ ตอนที่เจ้าแย่งชิงมันไป เจ้าทำเพียงแค่เพราะนึกสนุกงั้นหรือ”“ถ้าเป็นเช่นนั้นเจ้าก็สะเพร่าเกินไปหน่อย” เฉินเสียนมีท่าทีอ่อนโยนราวกับปฏิบัติตัวต่อคู่รัก แต่เสียงกระซิบที่พ่นออกมาจากปากของเธอกลับทำให้หลิ่วเหมยอู่สั่นสะท้านไปทั้งตัว“การจะทำให้เจ้าได้ลิ้มรสของการสูญเสียของรักของหวงไปมันไม่ยากเลยของรักของหวงของเจ้าคือฉินหรูเหลียงใช่ไหมล่ะ อะไรจะสนุกไปกว่าการได้เห็นเขาหักหลังเจ้าด้วยตาของตัวเอง ข้าไม่เพียงแต่จะทำให้ร่างกายของเขาปรารถนาในตัวหญิงอื่น แต่จะทำให้หัวใจของเขาปรารถนาหญิงอื่นด้วย”ลมพัดกรรโชกจนเสียงใบไม้ปลิวไหวดังไปทั่วสวนในศาลาตอนนี้ช่างคึกคักเร่าร้อน ความสนใจทั้งหมดของฉินหรูเหลียงพุ่งไปที่ความสุขทางกายเพียงอย่างเดียว เขาหารู้ไม่ว่าหลิ่วเหมยอู่ที่อยู่ในสวนแอพริคอตเห็นทุกอย่างหมดแล้วด้วยตาของนางเองปากของเซียงซั่นพูดว่าไม่ แต่ร่างกายของนางกลับแสดงออกอย่างเร่าร้อนทั้งสองเป็นประหนึ่งฟืนกับไฟ ที่ยิ่งใกล้กันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งลุกโชน377
เฉินเสียนเอ่ยกับหลิ่วเหมยอู่อย่างหมดความสนใจ “ไม่รู้ว่าพวกเขาจะหยุดกันเมื่อไหร่เนอะ ขนาดควบม้าอยู่ในสน
