เฉินเสียนยิ้มอย่างสบายอารมณ์“เหมยอู่รู้ว่าข้าจะถามหาหลักฐาน ถ้าไม่มีหลักฐาน ข้าจะยอมรับได้อย่างไร”อวี้เยี่ยนรู้สึกเลื่อมใสจากใจจริง “องค์หญิงยอดเยี่ยมจริงๆ เพคะ ถ้ามีคนมาถามจริงๆ บ่าวก็จะบอกว่าคืนนี้องค์หญิงกับบ่าวอยู่ที่สวนสระวสันตฤดูตลอดไม่ได้ออกไปไหนทั้งนั้น”ณ สวนดอกพุดตาน เซียงหลิงออกแรงพาหลิ่วเหมยอู่เข้าไปนอนในห้องจากนั้นจึงตักนํ้ามาเช็ดแก้มของนางพร้อมกับทายาให้ความเจ็บปวดที่แผดเผาในตอนกลางดึกทำให้หลิ่วเหมยอู่ไม่สบายตัว นางลืมตาขึ้นเงียบๆ และเห็นเซียงหลิงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยดวงตาที่บวมแดงเซียงหลิงร้องไห้อย่างดีใจและพูดว่า “ในที่สุดนายหญิงก็ฟื้น รู้สึกดีขึ้นบ้างไหมเจ้าคะ ”ไหล่ของหลิ่วเหมยอู่ไม่เจ็บเท่าเดิมแล้ว แต่ที่แก้มของนางนั้นเจ็บปวดเป็นที่สุด
382
