องนางและลืมตาขึ้นด้วยความประหวั่นพรั่นพรึงเฉินเสียนรู้แต่แรกว่านางฟื้นตั้งนานแล้วนางรีบลุกขึ้นไปดูอาการบาดเจ็บของหลิ่วเหมยอู่ ตอนนี้ข้างหน้าก็หมาป่าข้างหลังก็เสือ แล้วสาวใช้อย่างนางควรจะทำอย่างไรเล่า?ระหว่างกลับไปที่สวนสระวสันตฤดู อวี้เยี่ยนก็เอ่ยขึ้นมาอย่างอึดอัดว่า“อาการไหล่เคลื่อนของนางหลิ่วน่าจะปล่อยไว้จนถึงพรุ่งนี้ จะได้สาสมกับสิ่งที่นางทำไว้ องค์หญิงจะช่วยนางทำไมกันเพคะ”เฉินเสียนกระตุกยิ้มมุมปากและกล่าวว่า “ปัญหาความขัดแย้งในตอนนี้กำลังมุ่งไปที่ฉินหรูเหลียงกับเซียงซั่น หากพรุ่งนี้เขารู้ว่าหลิ่วเหมยอู่แขนหัก ความขัดแย้งก็จะตกมาอยู่ที่ข้ากับหลิ่วเหมยอู่แทนไม่ใช่รึเรื่องของเซียงซั่นและฉินหรูเหลียงคงไม่ถูกเรื่องไหนแย่งความสนใจไปได้ง่ายๆ ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบของตัวเอง ฉินหรูเหลียงจะต้องตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดเพื่อบรรเทาความละอายใจของตัวเองเป็นแน่ดังนั้นแค่แขนข้างเดียวจึงไม่ได้มีค่าอะไรนัก เหลือไว้ให้เห็นจะเป็นไร”อวี้เยี่ยนเข้าใจแจ่มแจ้งทันที “เป็นเช่นนี้เอง แต่ถ้าพรุ่งนี้นางหลิ่วไปรายงานท่านแม่ทัพล่ะเพคะ”381
“ประการแรก ตอนนี้เหมยอู่กำลังเคียดแค้นฉินหรูเหลียง นางคงไม่อยากจะพูดอะไรกับเขา ประการที่สอง เมื่อครู่นี้ข้าเตือนเซียงหลิงไปแล้ว ที่นางกล้าแสร้งทำเป็นหมดสติเช่นนั้นก็แสดงให้เห็นแล้วว่านางไม่ต้องการหาเหาใส่หัว และนางคงจะเกลี้ยกล่อมเหมยอู่เอง และประการที่สาม…”
