อวี้เยี่ยน นับให้ถูกด้วย”หลังจากตบครบห้าสิบครั้ง แก้มข้างหนึ่งของหลิ่วเหมยอู่ก็บวมเป่ง นางไม่ได้เอาผ้าออกจากปากเพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอร้องออกมาเสียงดังในอดีตนางมีฉินหรูเหลียงคอยปกป้องอยู่เสมอ แต่ตอนนี้ฉินหรูเหลียงกลับไปอยู่กับหญิงอื่น ทิ้งให้นางต้องทนรับชะตากรรมอันโหดร้ายนี้ด้วยตัวเอง!ความโกรธแค้นครั้งนี้มันจะเหือดหายไปง่ายๆ ได้อย่างไร!เฉินเสียน เซียงซั่น นางจะคอยจองล้างจองผลาญพวกนางทั้งคู่!สุดท้ายเฉินเสียนก็ไม่ได้ผิดสัญญา หลังจากหลิ่วเหมยอู่ตบหน้าตัวเองไปห้าสิบครั้ง เธอก็บิดแขนของนางจนเกิดเสียงดังกร๊อบและทำให้ไหล่ของนางกลับเข้าที่หลิ่วเหมยอู่ทนความเจ็บปวดไม่ได้ สุดท้ายก็เป็นลมหมดสติไปเฉินเสียนชายตามองนางและกล่าวว่า “รู้ว่าตัวเองยังไม่แน่พอ แต่ยังกล้ามารนหาที่ตายถึงที่”อวี้เยี่ยนกล่าวว่า “องค์หญิง นี่ก็คํ่ามากแล้ว เรากลับกันเถอะเพคะ”ขณะที่เดินผ่านเซียงหลิง เฉินเสียนก็ใช้เท้าสะกิดนางเบาๆ ก่อนจะพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า “เรื่องที่บุกรุกไปที่สวนสระวสันตฤดู ข้าจะไม่เก็บมาคิดเล็กคิดน้อยก็ได้ ข้ามีเหตุผลที่จะเชื่อว่าเจ้าแค่ทำตามคำสั่ง แต่ทางที่ดีเจ้าควรชั่ง380
นํ้าหนักดูเสียหน่อย ข้าทำให้เหมยอู่กับเซียงซั่นแตกหักกันได้ นับประสาอะไรกับการทำให้เหมยอู่กับเจ้าขัดแย้งกัน”พูดจบเฉินเสียนก็สะบัดชายกระโปรงใส่หน้าเซียงหลิง จากนั้นจึงเดินออกไปจากสวนดอกพุดตานโดยไม่หันกลับมามองเซียงหลิงขยับนิ้วข
