อยตัวนั้นขนร่วงแม้แต่เส้นเดียว ข้าจะถลกหนังของเจ้าออกมา แต่เจ้าก็ไม่ฟังแถมยังท้าทายข้า ช่างกล้ามากนะเหมยอู่”ขณะที่ก้าวออกไปได้เพียงสองก้าว หลิ่วเหมยอู่ก็ใช้ศีรษะกระแทกที่ขาของเฉินเสียนด้วยเรี่ยวแรงที่มีเฉินเสียนหันกลับมามองแล้วเลิกคิ้ว “อยากให้ข้าต่อกระดูกให้งั้นหรือ”หลิ่วเหมยอู่สะอื้นไห้แต่พูดออกมาไม่ได้ ในแววตาของนางมีทั้งความวิงวอนและความเคียดแค้น นางจะไม่ยอมเป็นคนพิการ ไม่เช่นนั้นนางจะสูญเสียโอกาสทั้งหมดไป!เฉินเสียนเหยียดยิ้มก่อนจะกล่าวว่า “ก็ได้ ข้าคิดเจ้าไม่แพงหรอก ข้าแค่ต้องการให้เจ้าตบหน้าตัวเองห้าสิบทีก็เท่านั้น”หลิ่วเหมยอู่ถลึงตาใส่เฉินเสียนกล่าวต่อว่า “ถ้ายอมรับก็แค่พยักหน้า แต่ถ้ารับไม่ได้ข้าก็ไม่บังคับเจ้า อวี้เยี่ยน กลับไปนอนกันเถอะ”หลิ่วเหมยอู่ไม่รอให้เฉินเสียนหันหลังกลับและรีบพยักหน้าอย่างกลํ้ากลืนฝืนทนเฉินเสียนให้อวี้เยี่ยนคอยนับอยู่ข้างๆ และจับมือข้างที่กระดูกเคลื่อนของนางเอาไว้ นางจะได้ไม่มีโอกาสหลบหนีขอแค่นางได้กลับไปอยู่ในสภาพเดิม การตบหน้าห้าสิบครั้งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร379
หากนางจะตะโกนให้คนมาช่วยก็ไม่รู้ว่าจะมีคนมาช่วยตอนไหน และกว่าจะถึงมือหมอก็ไม่รู้ว่าแขนของนางจะรักษาให้หายดังเดิมได้หรือไม่หลิ่วเหมยอู่มองสถานการณ์ออกและต้องยอมจำนนอย่างเลี่ยงไม่ได้จากนั้นเฉินเสียนจึงนั่งลงข้างๆ เธอนั่งฟังเสียงหลิ่วเหมยอู่ตบหน้าตัวเองและกล่าวว่า “ถ้าเสียงไม่ดังไม่ต้องนับนะ
