มยอู่หายใจหอบถี่เพราะความเจ็บปวด ไม่มีแรงกำลังแม้แต่จะกรีดร้องทันใดนั้นเฉินเสียนก็ฉีกชายกระโปรงของหลิ่วเหมยอู่ ขยำจนเป็นก้อนและยัดเข้าไปในปากของนาง แม้ว่าอยากจะกรีดร้องแต่นางก็ส่งเสียงออกมาไม่ได้กระบวนการที่เกิดขึ้นกินเวลาน้อยมาก และเฉินเสียนไม่ได้ทำอะไรอย่างฉาบฉวย อวี้เยี่ยนมองดูอยู่ข้างๆ แต่ไม่มีโอกาสยื่นมือเข้าไปช่วย เพราะเพียงแค่ชั่วพริบตาเฉินเสียนก็จัดการหลิ่วเหมยอู่อยู่หมัดแล้วเฉินเสียนดึงหลิ่วเหมยอู่ให้หันกลับเข้าไปที่สวนแอพริคอต และใช้สวนแอพริคอตแห่งนี้เป็นที่กำบังเพื่อขยับเข้าไปใกล้ศาลาริมทะเลสาบผ้าโปร่งบางสีขาวยังคงปลิวไหวอยู่ใต้แสงจันทร์คนสองคนกำลังกอดรัดพัวพันกันอยู่ในนั้นและมีเสียงอันน่าละอายของชายหญิงเล็ดลอดออกมาเฉินเสียนหยุดยืนอยู่ใต้ต้นแอพริคอตต้นหนึ่งและคว้าคอเสื้อของหลิ่วเหมยอู่เอาไว้ หลิ่วเหมยอู่ที่อยู่ในเงื้อมมือของเฉินเสียนตัวสั่นงันงกเหมือนตะแกรงที่ถูกร่อน374
นางพูดไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ส่งเสียงสะอึกสะอื้นในลำคอใบหน้าที่ซีดขาวและบิดเบี้ยวของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและคราบนํ้าตานางเบิกตากว้างทั้งนํ้าตา เห็นชายหญิงในศาลากำลังเสพสังวาสกันอย่างออกรสกับตาของตัวเองนางมองเห็นรูปร่างหน้าตาของชายหญิงคู่นั้นไม่ชัด แต่ได้ยินเสียงของพวกเขาชัดเจนนานแสนนาน มีเพียงเสียงของสองคนนี้เท่านั้นที่นางคุ้นเคยมากจนไม่อาจจะคุ้นเคยได้มากกว่านี้เคยมีกี่คืนต่อกี่คืนที่เสียงครางตํ่าของฉินหร
