ูเหลียงดังแว่วอยู่ที่ข้างหูของนางและเสียงครางอย่างอ่อนหวานของเซียงซั่นก็ดังขึ้น เป็นเสียงอิดเอื้อนที่แตกต่างจากยามปกติโดยสิ้นเชิง!ฉินหรูเหลียงเคยสัญญาต่อหน้าหลิ่วเหมยอู่ว่าจะไม่แตะต้องเซียงซั่นอีก แถมเซียงซั่นยังถูกทำให้เสียโฉมและถูกย้ายไปทำงานที่ตํ่าต้อยกว่าเดิม หลิวเหมยอู่คิดว่านางคงไม่มีทางยั่วยวนฉินหรูเหลียงได้อีก แต่คิดไม่ถึงว่าในวันเกิดของนางคืนนี้ ทั้งสองคนจะตบหน้านางอย่างแรง!เดิมทีหลิ่วเหมยอู่คิดว่าคนที่ยั่วยวนฉินหรูเหลียงคือเฉินเสียน และนางก็ไม่ได้ฉุกคิดเลยสักนิดว่าคนคนนั้นจะเป็นเซียงซั่น!ฉินหรูเหลียงดุร้ายราวกับหมาป่าจนเซียงซั่นต้องร้องออกมาอย่างอ่อนแรงว่า“ท่านแม่ทัพ… บ่าวจะไม่ไหวแล้ว… ท่านแม่ทัพเบาลงหน่อย ช้าลงหน่อยนะเจ้าคะ…”375
หลิ่วเหมยอู่เกลียดเข้ากระดูกดำ ลืมแม้กระทั่งความเจ็บปวดบริเวณที่ไหล่เคล็ด นางจิกเล็บลงบนฝ่ามืออย่างแรง อยากจะถลันออกไปและฉีกทึ้งนังแพศยาแล้วโยนนางลงไปในทะเลสาบเสียเดี๋ยวนี้!แต่โซซัดโซเซไปได้เพียงสองก้าวนางก็รู้สึกเจ็บที่หนังศีรษะเฉินเสียนคว้าผมของนางไว้และดึงกลับมา จากนั้นจึงโน้มไปที่ข้างหูของนางและกล่าวว่า “จะรีบร้อนไปไหน เป็ดแมนดารินคู่นั้นยังไม่ทันเข้าด้ายเข้าเข็มเลย”ที่กลางศาลา ฉินหรูเหลียงลุกขึ้นนั่งพร้อมกับเซียงซั่นที่อยู่ในอุ้งมือ เซียงซั่นขยับเอวเรียวบางของนางอย่างบ้าคลั่ง เขามองเห็นเรือนร่างอันขาวผ่องนั้นได้อย่างชัดเจน ทั้งอ่อนเยาว์และเต
